Ze worden de Cocaine Cowboys genoemd.
Gisteren overvielen ze het Dadeland winkelcentrum...
en vermoordden twee latino's in de Crown likeurwinkel.
Er was een vuurgevecht tussen de twee groepen.
Vensterglas en likeurflessen vlogen in het rond.
De schietpartij werd buiten verdergezet.
Twee mannen stierven onder de kogelregen.
Slachtoffers van Miami's drugsoorlog.
De man die wegvluchtte had een machinegeweer.
We moeten een manier vinden om hieraan een einde te stellen.
Wat gaat men hieraan doen? Wat heeft men er al aan gedaan?
De inwoners van Zuid Florida vragen zich af...
waar de Cocaïne Cowboys de volgende keer zullen toeslaan.
Vertaling Clovis-17
Mijn naam is John Roberts.
Ik ben geboren in New York.
Ik raakte betrokken bij een groep Italianen in New York...
die behoorden tot een maffiafamilie.
We openden 4 of 5 nachtclubs die zeer beroemd werden.
We deden goede zaken.
Op een dag kwam de politie. We hadden er geen idee van waarom.
Ze hadden onze partner gevonden langs de Long Island autoweg.
Hij was vermoord en had elf kogelgaten in zijn lichaam.
Wie weet wat er gebeurd was.
Het beste wat ik toen kon bedenken...
was weg te vluchten van al dat geweld.
Dus verhuisde ik hierheen...
en begon een cocaïnehandel.
JOHN ROBERTS Drugshandelaar
Verhandelde voor meer dan 2 miljoen dollar cocaïne voor het Medellin Kartel.
Het centrum van Miami was heel rustig. Een zeer aangename plek om te wonen.
Voor 1956 beschikte de nachtdienst van de sheriff over één politieauto...
om in een gebied zo groot als Rhode Island te patrouilleren.
In die tijd was Miami het zuiden, het was als Alabama.
Hier was niet veel geld. Geen grote gebouwen.
De stad leek nogal verlaten.
In Miami Beach kwamen veel oude mensen...
die in schommelstoelen aan het strand hun dood afwachtten.
Het leven was compleet anders in die tijd.
Daarom is Miami iets voor u.
In de jaren 60 en 70 werd Miami een florerend vakantieoord.
Al Sunshine.
Kanaal 4 Nieuws.
Zon en pret op het strand, palmbomen...
Miami is een belangrijk transportcentrum...
gemakkelijk bereikbaar via alle vervoersmiddelen.
Eind jaren 70 kwamen duizenden Zuid-Amerikaanse immigranten naar Miami.
De Latijns-Amerikaanse invloeden hebben Miami een unieke sfeer gegeven.
Inmiddels was Miami uitgegroeid...
tot een plaats waar enkel Spaans sprekenden succes kenden.
Miami is altijd al een soort onafhankelijke piratengemeenschap geweest...
waar wet en recht niet veel voorstelden.
Een maagdelijke stad.
Ik kom uit Zuid Florida.
Eén van de weinigen die hier geboren is.
Ik zat in de importhandel.
MICKEY MUNDAY Drugshandelaar
Vervoerde meer dan 10 ton cocaïne van Colombia naar de Verenigde Staten.
Als je even graaft, vind je al snel de wapenhandelaars...
en de dranksmokkelaars...
de marihuana...
de Cubaanse immigranten...
en uiteindelijk de cocaïne.
In deze stad komt altijd wel iets binnen.
Zuid Florida is de dichtstbijgelegen Amerikaanse bestemming...
voor Zuid-Amerikaanse drugssmokkelaars.
De deur stond wijd open, in die tijd. - Wijd open.
Er zijn vele kilometers onbewaakte kustlijn...
waar boten ongezien hun lading drugs kunnen afzetten.
Toen ik hier in de jaren 70 kwam...
smokkelde iedereen in Florida drugs.
Volgens de Drug Enforcement Agency...
komt 95% van de marihuana via Zuid-Florida de Verenigde Staten binnen.
Toen een vriend van me stierf, lag in zijn opslagplaats 900 kg marihuana.
Dus ben ik dat gewoon gaan ophalen.
Ik kende niets van die handel.
Ik gaf een deel ervan aan iemand, een ander deel aan iemand anders.
Als je 10.000 dollar per jaar verdient, draait je zaakje goed.
Als je 20.000 dollar verdient, draait je zaak uitstekend.
Ik verdiende ongeveer 165.000 dollar. Dat is zowat 8 jaar salaris. Per maand.
Ik zei tegen mezelf: 'Dit is leuk.
Maar er moet meer achter zitten. Het gaat veel te gemakkelijk'.
Je kon binnenvaren met een boot...
aanmeren aan de kade en je lading lossen. Niemand die iets zei.
Er was geen noemenswaardige grenscontrole.
Volgens sommige economen is op dit ogenblik...
de drugssmokkel de belangrijkste industrie in deze Staat.
Soms zat je in een boot en zag je hele balen marihuana ronddrijven.
De alom gekende vierkante vissen.
De Colombianen beseften dat hier een goudmijn lag.
Samen met de marihuana stuurden ze een paar kilo coke op.
Aanvankelijk waren het kleine ladingen. - Omdat het zo duur was.
Ze smokkelden de coke in een reiskoffer. - Dat viel minder op.
Er werden extreem hoge prijzen voor betaald.
Halfweg de jaren 70 had de DEA omzeggens geen ervaring.
Ons Bureau kwam niet tussen als het om cocaïne ging.
Dit is geen nationaal probleem...
als je ziet hoeveel mensen in dit land cocaïne gebruiken.
Voor een kleine minderheid is het echter wél een groot probleem.
In Hialeah ontmoette ik een Cubaan. Zijn naam was Albert Sanpedro.
De meeste Cubanen haalden hun waar vanzelfsprekend bij de Colombianen.
De hele handel was namelijk in handen van de Colombianen.
Bij de drugshandel...
zijn Cubaans-Amerikaanse organisaties vaak bondgenoten van de Colombianen.
De Colombianen importeren de drugs, de Cubanen verdelen ze.
Albert leverde me 100 gram.
Hij gaf me 3 à 4 dagen om hem het geld te brengen.
En dan gaf hij me nog eens 100 gram.
Ik denk dat ik hem in de jaren 70 800 dollar voor 30 gram betaalde.
Het was geen goede kwaliteit maar velen kenden het verschil niet.
Ze zagen die grote pakken en dachten: dit moet goed spul zijn.
Mijn klanten waren helemaal geen klaplopers, geen straatjongens.
lemand die gegarandeerd cocaïne op zak had, was een vliegtuigpiloot.
Makelaars.
Dokters, advocaten.
Ik had advocaten, ik had dokters.
ledereen die de prijs kon betalen.
We noemden ze de weekendwerkers.
Tijdens de week deden ze niets...
maar in het weekend gebruikten ze van vrijdagavond tot zondag.
ledere klant stelde me voor aan een vriend van hem.
Van 120 gram ging het al snel naar 240 en 500 gram...
Tenslotte verkocht ik 2 à 3 kilo per week. Enkel aan dokters en hun vrienden.
Toen ik van New York naar hier kwam, had ik 650 dollar op zak.
Met mijn handeltje verdiende ik plots 20.000 à 30.000 dollar per week.
Een vriend van me uit New York...
had een grote handel opgezet in Californië, rond de San Francisco Bay.
Hij verkocht aan de Oakland Raiders, hij verkocht aan de Grateful Dead.
Ik kende een stewardess die bij de National Airlines werkte.
De coke gaven wij met haar mee.
Zij vloog van hier naar San Francisco...
en nam voor hem 5 à 10 kilo per week mee.
Ik verdiende heel veel geld. Gemakkelijk 200.000 à 300.000 dollar.
Toen ontmoette ik Mercury Morris, die bij de Dolphins speelde.
Het was geen geheim dat hij in de gevangenis had gezeten.
Hij is slechts één van de gevallen engelen uit de footballmachine in Miami.
Ook de Dolphinsspelers Don Reese en Randy Crowder werden gearresteerd...
op beschuldiging van cocaïnehandel.
Ik herinner me nog de Super Bowl, toen Dallas hier tegen Pittsburgh speelde.
Twee dagen voordien zaten alle aanvallers van de Pittsburgh Steelers in mijn huis.
En die zegden allemaal: 'Komaan, haal het spul boven'.
We hadden de kans niet om deel te nemen aan de festiviteiten en de lol...
omdat we uitgaansverbod hebben.
Zij hebben gefeest, zij hebben zwaar gefeest.
Je hebt geen idee welke drugs die kerels allemaal namen.
Ik vroeg hen: 'Moeten jullie zondag football spelen?'
'Ja, en we zullen winnen. '
Ze hebben gespeeld en gewonnen. De drugs hadden geen invloed op hen.
De aanvallers deden het uitstekend.
De populariteit nam steeds toe.
ledereen die marihuana gebruikte, schakelde over op cocaïne.
We bleven in de marihuanahandel...
tot het aanbod zo groot werd dat het niet meer verkoopbaar was.
En men kon niet aan voldoende cocaïne geraken.
Ik vond dat we moesten overschakelen op het vervoer van cocaïne.
Je koopt niets, je verkoopt niets, je gebruikt niets.
Je importeert het enkel.
De Colombianen deden ons een zeer aanlokkelijk voorstel.
3000 dollar per stuk, of per kilo om in uw termen te spreken.
Ze wilden minstens 400 kilo transporteren.
Onze eerste vlucht leverde 1,2 miljoen dollar op.
Voldoende om ons enthousiasme op peil te houden en te zeggen:
'Misschien blijven we nog wel even dit handeltje volhouden'.
De mensen waarmee ik zaken deed hadden slechts een beperkte voorraad.
Vermits mijn klanten hun handeltje steeds meer opdreven...
kon ik niet aan genoeg coke geraken.
Als iemand mij 15, 20 of 25 kilo vroeg, kon ik er slechts 10 of 15 leveren.
En die betaalde ik uit eigen zak.
Ik had gemakkelijk 100 kilo per week kunnen verkopen.
Gelukkig ontmoette ik in 1979 een meisje.
Ik was naar Miami gekomen voor een fotosessie, met een ander meisje.
Ze zei dat ze me aan iemand wilde voorstellen.
Een vriend die advocaat was bracht ons samen.
Hij had iets met een bloedmooi meisje dat model was voor Ford.
Toen ik John drie maanden kende was het mijn verjaardag.
Toen ik in de garage kwam stond er een splinternieuwe Targa Carrera Porsche.
Op het dak stond een groot rood bord 'Voor jou van mij'.
Onze relatie verliep nogal turbulent.
Wij waren heel erg verliefd.
Hij had mij verteld dat hij eigenaar was van discotheken in Manhattan.
Toen wij een relatie begonnen, zag zij wel dat ik niet werkte.
Ik ging naar New York wanneer ik dat wou. En zij werd nieuwsgierig.
Ik ben nogal rechtuit van aard.
Ik zei haar: 'Dit is mijn beroep. Als je het uit wil maken, ook goed. '
Ze zei dat ze een vriend had die piloot is en voor de Colombianen werkte.
Die kerel stelde zich voor als Mickey Munday.
Hij was een armoezaaier uit Florida die hier al zijn hele leven woont.
Eerlijk gezegd, ik mocht hem niet.
Toen ik hem de eerste keer zag reed hij in zwarte tweedeurs Mercedes.
Het type wagen dat onmiddellijk met drugshandel wordt geassocieerd.
Mickey Munday had sinds jaren een bloeiend drugstransportbedrijf.
Hij was zeer opzichtig.
Echt het type waar ik doorgaans niets mee te maken wil hebben.
Kent u die reeks MacGyver? Dat was hetzelfde type.
Hij kon ongelooflijke dingen doen.
Een pientere kerel, maar ik hield niet van zijn wagen.
Die zag eruit als bij al die andere kerels die in de drugshandel zaten.
Ik zei hem dat ik de Cubanen wilde overtreffen...
en dat ik daarvoor Colombianen wilde ontmoeten...
die me de grote hoeveelheden konden leveren die ik toen nodig had.
Hij zei: 'Ik breng je bij een Colombiaan die ik ken.
Die kan alles leveren wat je maar wil. '
Ik had al vaak zo'n verhalen gehoord...
dus zei ik: 'Laat maar weten als het zo ver is. '
We reden naar Sunny Isles, Florida.
We gingen een huis binnen waar 5 of 6 Colombianen zaten.
Ze waren tot de tanden gewapend.
Ze hadden pistolen, machinegeweren en kwamen rond ons staan.
Toen besefte ik dat die kerel het meende.
Dit was serieus, want normale mensen lopen niet zo rond als zij.
Er was een kleine man bij, niet groter dan 1,60 of 1,62 meter.
Hij stelde zichzelf voor als Rafa.
Hij zei: 'Ik kan je alles verkopen wat je wil.
En als je geld hebt, dan zal het 200% winst opleveren. '
Ik vroeg hem om me iets te laten zien.
Hij brengt me naar een achterkamer, duwt op een knop...
en er schuift een hele muur open.
In mijn leven zag ik nog nooit zo veel cocaïne als wat achter die muur zat.
Ik zeg: ' Goed. Ik denk dat je mij kunt helpen.
Geef me een dag om het geld bijeen te krijgen, en dan kom ik terug. '
Toen ik de volgende dag terugkwam...
was daar een Amerikaan die hij voorstelde als zijn compadre.
'Ik ben hier niet zo vaak, maar als je iets nodig hebt zal hij voor je zorgen.
Maak je geen zorgen, hij is 100% betrouwbaar. '
De man aan wie hij me voorstelde was Max Mermelstein.
John stelde me voor aan Max.
In die tijd dacht ik dat Max een goed en betrouwbaar persoon was.
Max zag er een aardige kerel uit. Zo leek het toch.
In het begin gaf Max me 75 of 100 kilo per week.
Max zag in dat ik betrouwbaar was en wekelijks een lading ophaalde.
Als je iemand wekelijks een miljoen dollar brengt, ontstaat mettertijd een band.
Max wilde dat ik een deel van zijn zaken overnam.
Naar Colombia gaan, de vluchten organiseren...
'Als wij samenwerken zul je nog meer geld verdienen...
en toch nog je eigen handel kunnen aanhouden. '
En Max stuurde me naar Colombia.
Dit is de wijk Envigado in Medellín.
Hier komen de cocaïnebazen samen.
Ik ontmoette Rafa, die me voorstelde aan de mensen waarmee hij samenwerkte.
We maakten kennis met de elite van de Colombiaanse drughandel.
Zoals de Ochoa... - Pablo Escobar...
Mensen waarover je in boeken leest. - Carlos Lehder...
Ik was een knaap van New York. Nooit gedacht dat dit me zou overkomen.
Ze deden alsof ze een kantoor leidden. Veel computers en 40 secretaressen...
maar het was een bende nietsnutten, straatjongens die geluk hadden gehad.
Ik probeer het duidelijk te maken voor de mensen in Amerika.
De Amerikanen kennen de Italianen en de maffia.
De Colombianen zijn iets apart. Het is een maffia, een Colombiaanse maffia.
In die tijd kende ik maar één familie.
Die familie kwam uit Medellín.
De Ochoafamilie was een gerespecteerde ranchersfamilie...
met een grote invloed in hun thuisstad Medellín in Colombia.
Zij hadden natuurlijk een kapitein en een hoofdman, de capo...
Veel mensen denken dat Pablo Escobar de koning van de cocaïne was.
Maar de échte koning was Ochoa.
Niet Fabito, de sukkelaar, maar de oude man.
De oude man was de stille man, die nog nooit in de nor had gezeten.
Hij was de baas van Escobar.
Fabio Ochoa, peetvader van de Ochoafamilie van het Medellinkartel.
Zij waren overtuigd dat ze een veilige transportroute hadden gecreëerd...
voor de cocaïnehandel in Colombia.
Rafa was een soort luitenant.
Hij had controle op elke kilo coke die via Medellin ons land binnenkwam.
Rafa wist wanneer het aankwam...
wie de afnemer was, en hoeveel ervoor betaald moest worden.
Hij maakte die mensen onbeschrijflijk rijk.
Miljoenen is niet voldoende, hij liet hen veel meer dan miljoenen verdienen.
Er stond niemand boven hem in het Medellinkartel.
Hij had veel soldaten, zoals de maffia soldaten heeft die voor hen werken.
Sommigen verkochten drugs, anderen bewaakten de orde...
Hij had boekhouders, advocaten...
Volgens u zijn deze mannen niet de Cocaïne Cowboys?
In het geheel niet.
In dit land had hij alles. Het was een goed georganiseerde groep.
Het zijn geen afzonderlijke personen.
De drugs worden verhandeld door een organisatie...
namelijk het Medellinkartel.
De federale politie beschuldigt het kartel ervan...
verantwoordelijk te zijn voor 80% van de cocaïneleveringen in de Verenigde Staten.
De autoriteiten beweren dat deze drie mannen...
een organisatie leiden die gevaarlijker is en even machtig als de Amerikaanse maffia.
Mijn ervaring met de maffia in New York en met de Colombianen is dat...
de Colombianen in korte tijd meer geld verdienden dan de maffia kon dromen.
Zij hadden boerderijen, finca's, die volgepropt waren met cocaïne.
Ze produceerden immers constant.
Er waren kerels die de hele nacht bladeren kauwden.
Ze werkten in de fabrieken en kauwden maar op de bladeren.
Die kerels werkten non-stop.
Er is daar geen industrie, dus hiermee verdienden die kerels de kost.
Arme boeren en arme werklieden die plots veel geld verdienden.
Het was een heel procédé, net als in een fabriek.
Ze werkten met kortegolfzenders.
Er was geen telefoon, geen communicatie.
Niet zoals je in films mensen met hun GSM ziet rondlopen.
'Hoe gaat het in Colombia? Ik heb 600 kilo nodig. '
Zo ging het helemaal niet.
Antennes van wel 25 meter hoog dienden voor de communicatie.
Er was een vast uurrooster waarop ze de kortegolf inschakelden.
Dan namen wij onze radio's en spraken met hen.
Momenteel ontvangt Miami een kortegolfzender...
waarop de meeste radio's niet kunnen afstemmen.
Het zijn gecodeerde onderrichtingen van een zender uit Medellin, Colombia.
De grootste organisatie ter wereld van cocaïnesmokkel.
Het vee staat klaar.
Om acht uur.
Acht uur voor de eerste reis.
Zo regelden wij de vluchten.
Wij hadden een contract met de Colombianen.
Ik zou geen afspraken met hen maken...
en zij zouden niet zeggen 'Kom je 1.000 kilo maar ophalen'.
We vlogen laag door de valleien zodat niemand ons zou zien.
Er waren nooit problemen met landen of opstijgen.
Alles was betaald, de regering werkte mee. Wij moesten enkel het vliegtuig sturen.
De Colombianen wisten niet goed hoe het moest.
Op 99% van de landingsbanen lag vuil en groeide gras.
Niemand die ze onderhield.
Daarom namen wij onze eigen uitrusting mee.
Je zag er vaak kapotte vliegtuigen liggen. Dat mocht ons niet overkomen.
Het vliegtuig landde en je bracht er de nacht door.
Toen je aankwam vroegen ze: 'Blijf je? Wil je een vrouw?
Wil je mijn kleine zus?' Ja, dat is goed.
'Wil je iets drinken?'
lets drinken en daarna 12 uur dronken terugvliegen. Juist.
Die vrouwen, dat klonk wel goed.
De volgende dag werd het vliegtuig geladen.
Je kon via twee routes terugvliegen.
Via de oostzijde van Cuba, dat was de kortste weg, of via de westkant.
Als je veel brandstof had was de westkant veel beter.
Omzeggens alles wat gebeurde kwam vanaf de Bahamas.
Als er dus patrouilles waren zouden die van daaruit komen.
Ze zouden naar de drukste vliegroute gaan.
Als jij dus uit het westen kwam, zou niemand dat verwachten.
Wegens het opdrijven van de bewaking langs de oostkust van Florida...
hebben de drugssmokkelaars hun activiteiten naar de westkust verplaatst.
We bereikten de kust bij Marco Island, vlogen door tot in Georgia...
keerden om en vlogen terug.
Zo leek het of we zuidwaarts vlogen.
lemand die van het noorden naar het zuiden vliegt, doet niets verkeerd.
In de VS kun je 62.000 lijken in een vliegtuig vervoeren...
Ik weet niet hoeveel vliegtuigen er tegelijk in de lucht zijn.
Maar er is geen controle.
Je landt op een kleine luchthaven.
Daar is geen politie die je zal vragen wat je in je vliegtuig hebt zitten.
We deden alsof we op een lokale luchthaven zouden landen.
Maar we vlogen er voorbij en draaiden westwaarts.
In Lakeland hadden we grond gekocht.
We hadden er twee landingsbanen aangelegd...
een paar schuren gebouwd. Hangars, die er als schuren uitzagen.
Als je de deur van de schuur opende, zag je dat ze de vorm van een vliegtuig had.
We gebruikten een familiewagen van zo'n 8 jaar oud...
Als we hem laadden met 300 pakken brachten we extra vering aan...
zodat de auto niet zou doorzakken.
We gebruikten een takelwagen om de auto terug te brengen.
We hadden een takelbedrijf opgericht...
en een benzinestation en een garage gekocht in Miami.
De man van de takelwagen had een opdrachtsbewijs.
Onze chauffeur wist uiteraard wat er gebeurde. We hadden hem gezegd:
'Als je tegengehouden wordt en ze openen de koffer, weet je nergens van. '
Als je met een wagen rijdt, weet je toch wat in je koffer zit.
Maar een takelwagenchauffeur hoeft dat niet te weten.
Je weet nergens van, enkel dat je die wagen moest takelen.
Jij rijdt en dat is alles.
Laat ze de wagen meenemen, laat ze jou meenemen...
maar ze kunnen je niets maken, jij hebt dat opdrachtbewijs.
We reden in karavanen van twee of drie wagens.
De voorste auto diende als uitkijk en één wagen reed achterop.
Zo kwamen we Miami binnen...
en dat deden we 6 à 7 jaar lang zonder problemen.
Dat was één van de voordelen van Lakeland.
Er werden altijd mensen tegengehouden die van Miami noordwaarts trokken...
maar nooit iemand die zuidwaarts reed.
Toen begon Mickey ook met airdrops.
Ik had een kleine boot gebouwd.
We besloten tussen Colombia en de Bahamas te varen, met airdrops op 2 boten.
Er werden bakens uitgeworpen.
Zo wisten ze precies waar de lading lag.
Een radiofrequentie leidde hen er heen.
De middenconsole kon je openen,
Er waren holen gemaakt in het midden van de boot...
en die kon je opvullen.
En zo brachten we het met boten binnen.
De verpakking vormde aanvankelijk een groot probleem.
Die was een ramp, omdat...
de Colombianen, die geweldig waren in organisatie, het tijdens 2 trips verknalden.
Het zeewater drong door de verpakking, en dat is dodelijk voor coke.
Zout water is een vijand van coke.
Mickey was overtuigd dat hij die lekken kon verhinderen...
door hen te zeggen hoe ze moesten verpakken.
Ik stuurde hen bandopnames, foto's...
Ik legde stap voor stap uit hoe ze het moesten doen.
Je moet weten dat je een Colombiaan niet kunt zeggen hoe hij iets moet doen.
Hij kon blijven praten, de Colombianen zouden toch niet doen wat hij zei.
Mijn mannen gingen de pakken ophalen, ze keerden terug...
en aan de verpakking is niets veranderd.
Toen ze de pakken naar buiten gooiden barstte meer dan de helft open.
Ik verloor miljoenen dollar omdat zij niet goed verpakten.
Door hun stommiteit had de lading waterschade opgelopen.
Ze staken de schuld op mij.
Ze konden mij de schuld niet geven, het was hun probleem.
'Dit is jullie probleem. '
Pas op de derde vlucht deden ze wat ik gevraagd had. En het werkte...
Soms kwam ik Miami binnen via de voordeur.
Dat is de toegangsgeul bij Haulover. Die wordt de voordeur genoemd.
Zeg nooit dat je binnenvaart in Haulover, maar zeg dat je via de voordeur komt.
Het is een soort code.
In Haulover Inland huurde ik een flat...
12 hoog op de noordoosthoek van Harbour House.
Die gaf een spectaculair uitzicht over de inham.
Ik betaalde een jong meisje om er te wonen en betaalde de huur van de flat.
Als wij op reis gingen, gebruikte zij een heel sterke verrekijker en een radio.
En wij vonden alle radiofrequenties die onze tegenstanders gebruikten.
De douane, de kustwacht...
Wij wisten als ze aan het afluisteren waren.
Op een dag kwam ik naar huis met de boot.
Soms was ik bij de mensen die aan de voordeur werkten...
of aan het appartement.
Deze keer zat ik in een boot.
Ik praatte met mijn vrienden in de flat.
Bleek dat de douane en de kustwacht patrouilleerden, gewapend met M16.
We geloofden niet dat ze ons zochten, ze controleerden gewoon boten.
Maar toen kwam één van hun boten op mij af.
Net als hij bij mij wil aanmeren, doet die motor...
Ik zeg hem: 'Dit klinkt vreselijk'.
Hij zegt: 'Dat doet hij al sinds gisteren'.
Hij keert om en als hij 30 meter ver is hoor ik...
Ik dacht dat hij zijn geweer afvuurde.
En... hij vaarde net over een golf...
De piston schiet van de motor en stuitert over de golf.
Precies zoals een knaap met een steentje doet.
Een grote vlam schiet uit de zijkant en verlicht alles. Net als een bliksemschicht.
Ik riep hen op via de radio, maar niemand antwoordde.
Ze mopperden over hun moderne uitrusting...
ik maakte me zorgen over die kerels.
Ik zei: 'Zal ik jullie slepen?'.
Ik gooide een lijn uit, zij kwamen op mijn boot...
en ik bracht hen terug naar de kustwacht en de douane.
In een boot met 350 à 400 kilo drugs.
De jongedame in de flat zei dat ik alleen dat zou doen.
lemand anders zou in paniek overboord gesprongen zijn.
We gingen naar de havengeul aan Maul Lake...
waar ik een aantal aanlegsteigers huurde.
De volgende dag kwam mijn takelwagen met opdrachtsbewijs en aanhangwagen.
Mijn winkel was niet ver weg.
We zouden de boot daar binnen brengen, het compartiment openen...
en de drugs in de auto's laden.
Alles zou aan mij worden overgemaakt.
Ik had meerdere schuilplaatsen in Miami.
Ik gebruikte gewone mensen die het extra geld konden gebruiken.
Ik zocht steeds iemand die in een deftige buurt woonde en geen drugs gebruikte.
Voordien had ik een paar fouten gemaakt.
Ik vond gaten in de kilos, alsof er een rietje was in gestopt.
Alsof een rat eraan had geknabbeld.
Dat was niet bij één pak gebeurd, maar bij een vijftal.
Uit iedere pak ontbrak zowat 2 gram.
Ik reed de garage binnen en laadde de producten uit.
De huizen moesten een garage hebben.
Er werden zoveel kilo's verhandeld, die kon je niet op straat in- en uitladen.
Ik telde de lading en verzekerde me ervan dat alles er was.
Dit gebeurde overdag. 's Nachts werkte ik nooit.
leder product kreeg een merkteken.
300 met een fiets, 200 met een bril...
Die werden per groep geklasseerd.
Er waren vier verschillende groepen.
Ik had kerels die rondreden. Naar Denny's of Uncle Tom's...
De chauffeur ging naar binnen en trof daar een Colombiaan...
aan wie hij de sleutels gaf.
Er werd altijd aan Colombianen geleverd.
Zij hadden hun eigen mannen naar hier gestuurd om het spul te verkopen.
En dat was het.
Er waren nooit van die Miami Vice stupiditeiten op straat...
waar ze auto's uiteenhaalden en met wapens zwaaiden.
'Wat heb je in je koffer.
Ik zal het onderzoeken, laat testen doen en dan krijg je hem terug. '
Zo gaat dat niet.
Deze mensen stonden onder druk van hun landgenoten.
Ze hadden niet veel keuze.
Ze kochten het in ieder geval.
Of het nu afval was of goed spul, ze kochten het.
De mensen aan wie ik verkocht waren groothandelaars.
Zij verdeelden het spul in porties van 25, 50, 75, zoals hun afnemers het wilden.
In die tijd had één kilo een straatwaarde van 40.000 à 50.000 dollar.
Ze betaalden ons voor het transport per kilo.
Ik denk dat we toen 3.500 dollar per kilo kregen.
Om zeker te zijn dat ik mijn geld zou krijgen...
gaf ik hen slechts de helft van het spul.
Zij legden het geld in onze koffer, keerden de auto...
toen gaf ik hun de rest van het product.
Wij probeerden iedereen van elkaar weg te houden.
Zo kon de herkomst van de drugs niet worden opgespoord.
Ik had vooral schrik dat één van die groothandelaars...
die de drugs doorverkochten aan 4 of 5 kleinhandelaars...
tegen de lamp zou lopen.
Als hij niet naar de gevangenis wou, zou hij kunnen doorslaan en zeggen:
'Dit is mijn leverancier...
als je hem volgt zal je opnieuw bij mij uitkomen. '
Rafa had me verteld over een kerel die hij zou vermoorden...
omdat hij bij zijn aanhouding anderen verraden had.
Allemaal vreemde verhalen.
Dus maakte ik dat ik nooit iemand nodig had.
Wanneer zij in de auto stapten, wisten ze niet waar die vandaan kwam.
Het was gewoon een auto.
Je bracht de auto nooit terug naar de plaats waar de coke lag.
Omdat je nooit geld en drugs op dezelfde plaats bewaarde.
Het geld bleef in de schuilplaatsen.
Ik nam er mijn deel uit en verstopte de rest.
Ik moest immers aan Ochoa en Escobar hun geld teruggeven.
Inmiddels werkten we samen met Noriega in Panama.
Het land van generaal Noriega is een mekka voor witwassen van drugsgeld.
We laadden het geld in één van onze vliegtuigen...
en wij vlogen ermee van hier naar Noriega's mensen.
Ze kregen toelating om op het vliegveld te landen.
Nooit stuurden we een vliegtuig met minder dan 10 miljoen dollar aan boord.
Ongelimiteerde sommen geld kunnen het land in- en uitgevoerd worden...
zonder daarvan aangifte te doen.
Witwassen van geld is geen misdrijf.
Het geld werd opgehaald door het leger.
Het leger bracht het geld naar de bank.
Wij waren vennoten in de bank, samen met Noriega.
Ze openden een rekening voor je...
en voor alles wat je wilde, moest je maar een cheque uitschrijven.
Vaak gooide ik het op een akkoord.
In plaats van geld vroeg ik van die 500 kilo 100 kilo voor mezelf.
Die verkocht ik voor 25.000 dollar.
Toen de ladingen arriveerden...
controleerde ik ze, en hield het beste spul voor mezelf.
Niet alle pakken waren immers gelijk.
Ik gooide ze langs hier en langs daar...
Uiteindelijk verdienden Max en ik 750.000 à 1.000.000 dollar per vlucht.
Max zei dat hij voor het transport alleen 250.000 dollar kreeg.
Hij had niet enkel gezorgd dat hij de hele tijd op zijn vette kont kon zitten...
hij deelde ook mee toen ik per week drie keer meer geld binnenbracht.
De drugs waren overal.
ledereen begon cocaïne te gebruiken.
In de jaren 1980 was het alsof...
Cocaïne was toen in de mode.
Het was heel gewoon geworden.
Van zodra je ergens heenging...
Je kan het je niet voorstellen...
Je ging de toiletten binnen...
Als je de toiletten binnenging...
was er altijd wel iemand een lijntje aan het snuiven.
De toiletdeur ging dicht en achter de deur hoorde je...
ledereen stopte dat spul in zijn neus.
Je kon zelfs kerels uit de damestoiletten zien komen.
In sommige clubs waren de tafels gemaakt uit spiegelglas.
De kelners hielpen de klanten hun cocaïne te versnijden.
In Miami gebeurden auto ongevallen...
dat waren gewone ongevallen.
Soms zaten ze met 3, 4 of 5 mensen in een wagen.
Ze sprongen uit de wagen en renden alle kanten op.
In de auto vond je cocaïne en wapens.
Toen ze deze wagen lieten stoppen...
vonden ze 30 pakken met 900 kilo 90% à 95% pure cocaïne.
Ondanks de razzia's en de aanhoudende inbeslagnemingen...
vind je in Zuid-Florida meer cocaïne dan ooit.
Waar we aanvankelijk 1 of 2 kilo cocaïne vonden...
steeg dit snel naar 1.000 kilo, dat is een ton cocaïne...
en naar 5.000 kilo, dat is 5 ton cocaïne.
Er was een tijd dat ik over een periode van 5 jaar...
10 keer 'de grootste cocaïnezaak uit de geschiedenis' voor het gerecht bracht.
ledere nieuwe zaak was groter dan de vorige. Een nieuw record.
Wanneer de prijzen van waren dalen, is dat doorgaans goed nieuws.
De huidige koopjesprijzen van cocaïne vormen hierop een uitzondering.
Voor miljoenen dollars aan drugs werden uit de lucht gegooid.
Op een dag was een priester een preek aan het houden.
Hij sprak zich uit tegen drugs.
Voor een half miljoen dollar aan cocaïne kwam door het kerkdak gevallen.
Het vliegtuig dat ze uitgooide was uit koers geraakt...
en werd achternagezeten door een vliegtuig van de douane.
In Florida is de prijs van het illegale witte poeder...
de laatste twee jaar gedaald met 50%.
Je had de mensen van Cali, en het Barranquillakartel.
Steeds meer cocaïne werd het land binnengebracht.
De Miami-Colombia associatie is goed voor 80% van de 20.000 miljoen dollar...
die de cocaïnehandel jaarlijks opbrengt.
Miami is een van de belangrijkste filialen van de zogenaamde NV Cocaïne.
Florida is overspoeld met cocaïne.
Het was overal. - Het was overal.
Het was overal. - Clubs, restaurants. Overal.
De drug van de elite is de drug van iedereen geworden.
Voor de gewone mensen was dit hetzelfde als bier of popcorn.
In Amerika is één op tien werknemers aan de drugs.
Mensen droegen het rond de nek, niemand die het verborg.
Niemand deed daar zelfs moeite voor.
Uiteraard heb ik het geprobeerd.
Ik heb nooit begrepen waarom mensen er zo van hielden.
Het is zo intens, ik kan het niet beschrijven.
Het is zonder twijfel het allerbeste.
Mensen waren er gek op.
Alleen al in Dade County, is het aantal drugsdoden...
in de laatste 12 maanden gestegen met 88%.
15 jaar geleden was één cocaïnedode per jaar een uitzondering.
In Dade County is het aantal cocaïnedoden gestegen tot 2 per week.
Men begon het te roken.
Uit onderzoek blijkt dat de meeste cocaïnegebruikers...
overgeschakeld zijn op het roken van de drug.
Kwam je hier om cocaïne te roken? - Ja.
Het was geen crack, maar free basing.
Free basing was er eerder dan de crack.
Het werd een rage.
Mensen sloten zich op in huis en rookten free basing.
Ik bleef 4,5 dagen wakker, non stop. Zonder eten, zonder slapen.
Ik begreep het niet, maar ik zei: 'Doe het maar'.
Voor mij was het zakendoen.
Hoe meer zij gebruikten, hoe meer ik verdiende.
Ik kwam naar hier met 750 of 800 dollar.
Dat was mijn hele bezit.
Ik was 25 of 26 jaar.
Ik begon mijn handel in mijn grootvaders flat in South Beach.
In zijn flat waren kilo's opgeslagen.
Toen hij dat de eerste keer zag zei hij: 'Wat is dat?'.
Toen ik het hem vertelde, zei hij: 'Ik begrijp het niet'.
Ik zei: 'Wat begrijp je niet? Dat ik 50.000 dollar per week verdien?'
Op een dag zei ik hem: 'Ik gebruik je flat niet meer.
Ik betaal wel iemand. '
'Wat bedoel je? Doe dat niet. '
Ik zeg: 'Geen probleem, ik heb 1 miljoen dollar'.
Hij zegt: 'Jij hebt geen miljoen dollar'.
Ik zeg: 'Ik heb een miljoen dollar.
En daarmee betaal ik iemand om het spul in zijn huis te bewaren.
Dan hoef jij dat niet meer te doen. '
Voor mij was een miljoen dollar in die tijd heel veel geld.
Het eerste miljoen dat ik verdiend had. Dus is dat veel geld.
Maar daarna was het...
Halfweg 1970 was er chaos in de Amerikaanse economie.
De financiële bijdragen van de Miami Herald...
hadden het over een nationale recessie.
De werkloosheid was enorm groot.
Mensen raakten hun huis kwijt, de immobiliënmarkt stortte in.
De drughandelaars beïnvloeden de economie in Zuid-Florida.
In Miami daarentegen kon je geen huis kopen.
Daar kon men niet genoeg gouden Rolexhorloges leveren...
om aan de vraag te voldoen.
In de eerste 6 maanden van 1977...
bedraagt het omzetcijfer van de kleinhandel in Miami 10.000 miljoen dollar.
Hier wijst niets op een recessie.
Zuid-Florida doet het veel beter dan andere delen van het land.
In Miami verkochten we kogelvrije auto's voor honderdduizenden dollar.
Ferrari of Mercedes kon je hier niet krijgen.
Autohandelaars hebben een voorraad...
van minder dan één maand aan onverkochte wagens
Hoewel ze nog voorschotten aannemen, zal de levering met vertraging gebeuren.
Alle wagens werden verkocht aan de "drugdealer-markt".
Drugs en geld gaan hand in hand in Zuid-Florida.
De kleinhandel brengt jaarlijks 7.000 miljoen dollar op.
Dat is 12.000 dollar voor ieder gezin in Dade County.
Als je in Miami je portefeuille opende om een bankbriefje te nemen...
en je onderzocht dat bankbiljet, vond je er cocaïne op.
De inkomsten van de drugsheren...
hebben de economie gered van de recessie.
Dagelijks wordt geld in onze cocaïne-economie gestouwd...
Via onroerend goed...
boten, wagens.
Ik had een Porsche Turbo en een 6.9 Mercedes, de grote mode.
Op een dag maakten we ruzie.
We waren kwaad op elkaar. Zij wilde iets wat ik niet wou geven.
Ik gaf hem een klap in het gezicht.
Ze achtervolgde me en we reden met twee Mercedessen op elkaar in.
John nam een geweer en schoot op de wagen.
Door de... vlak naast mijn hoofd.
lemand moest ze komen ophalen en vernietigen.
We vernielden beide wagens.
De volgende dag lachten we ermee.
We vernielden veel dingen.
Die auto's waren 100.000 dollar waard.
Er was een bedrijf dat I.P. Evans Mercedes heette.
Mannen als Max, Rafael, twee of drie werknemers van Rafael...
kochten daar 8 à 10 Mercedes per jaar, met een cheque van Panama.
Wie koopt nu 8 à 10 Mercedes per jaar?
Het maakte hen allemaal niets uit, in die garage.
Toen ik binnenkwam ging het van: 'Hoe maakt u het, Mr. Roberts?
'Wat wilt u deze week?'
'Ik zou een 6.9 willen. '
'Is die zwarte goed?' - De kleur maakte niets uit.
'Ik wil een stationcar voor mijn vriendin. '
En ik schreef een cheque uit. Niet eens gedekt door een bankgarantie.
Die concessiehouder aanvaardde zomaar een cheque van een Panamese bank.
Daarna gingen we de auto halen.
Er wordt opmerkend weinig gedaan om een einde te maken...
aan de epidemie van de cocaïne-economie.
ledereen wilde toen veel geld hebben.
Het is niet uitzonderlijk dat een latino 20.000 dollar en meer betaalt...
voor alle soorten goederen.
Tot grote vreugde van de handelaar die contant wordt betaald.
Als de handelaars in Zuid-Florida niet aan drugs verslaafd zijn...
dan zijn ze wel verslaafd aan drugsgeld.
Ik kocht een Cessna Conquest voor 980.000 dollar.
Contant. Doe dat vandaag maar eens.
Men keek daar niet van op.
Ze weten wel waar het geld vandaan komt...
maar ze zullen geen bezwaar maken.
Niemand die reageerde.
Niets vragen, niets zeggen, neem het geld en verdwijn.
Het kon hen geen zier schelen.
In Miami brengt de verkoop van cocaïne en marihuana zo veel geld op...
dat de smokkelaars geen plaats hebben om het op te bergen.
Stel je voor. In mijn tuin staken vuilniszakken...
met in elke zak 1.700.000 dollar.
Ik had ze in de tuin begraven, omdat ik er geen weg mee wist.
Hij begroef het geld in zakken met paardenvoeder.
Toen ik paardenvoer zocht vond ik geld in de paardenzak.
Niemand stelde vragen.
Ik gaf mijn naaste buurman 10 kilo per week.
De buurt van Tierra del Rey was een ruïne toen wij er kwamen wonen.
Mijn overbuur kreeg 20 kilo per week.
Daarvoor hield hij mijn huis in de gaten.
ledereen die geld wilde, kreeg ook geld.
De hele buurt.
Als je 100.000 dollar te kort had, was het geen probleem.
Zo goed was John.
Dat was van geen belang. Ik had zelf nooit geld tekort.
Hoe zou dat kunnen?
Hoe zou dat mogelijk geweest zijn?
Ik had drie speedboten in de haven...
twee panters die in huis rondliepen...
een helikopter in mijn achtertuin.
Met die helikopter vloog ik naar de paardenraces.
ledereen reed er met de wagen heen.
Ik landde de helikopter, bleef een uurtje naar de paarden kijken en vloog terug.
Ik had 40 of 50 koerspaarden.
Hij had prachtige koerspaarden.
Weet je hoeveel dat kostte om hen te voederen?
50.000 dollar per maand, alleen voor voeder.
Het maakte niet uit hoeveel het kostte.
Je had geld in je zakken. ledereen ging feesten.
Er gingen tientallen extravagante nachtclubs open.
Het is jaren geleden dat er een échte nachtclub is geopend in Miami Beach.
De Jockey Club, de Turnberry, de Palm Bay Club, de Cricket Club.
Maar de allerbeste club was The Mutiny, aan Coconut Grove.
Hij was bijna uitsluitend voorbehouden aan de drugshandelaars.
Wie in die handel zat, had veel geld.
En kon anderen overvloedig vermaken.
We aten uitsluitend op restaurant.
Bij Arturo's, of The Palm of Joe's Stone Crab.
The Forge was toen het beste restaurant.
Ik vroeg een tafel achterin The Forge, en ze sloten meteen de hele achterruimte af.
Je deed daar gemakkelijk 20.000 dollar per avond op.
Je kon er de muren afbreken. Je gaf hen geld en zij herstelden alles.
Het was alsof geld niets betekende.
John bezocht graag naakttenten.
Het hield niets in om 5.000 dollar uit te geven in een striptent.
En dat gebeurde niet één keer...
maar wel drie, vier keer per week.
Ik zeg aan mijn vriend: 'Zie je dat meisje?
Ik ben zeker dat jij vanavond seks met haar zult hebben'.
Hij zegt: 'Dat bestaat niet'.
Ik vraag haar: 'Hoeveel om seks met hem hebben?'
Zij zegt: 'Dat doe ik niet. '
'Nee? Hier is 500 dollar. '
'Ik doe dat niet. ' - 'Hier heb je 1.000 dollar. '
'Nee? Hier is 2.000 dollar. '
Uiteindelijk gaf ze toe. Voor 2.000 of 3.000 dollar.
Toen ik het die kerel vertelde begon die te beven.
Hij kon niet begrijpen hoe ik dat had gedaan.
Hoewel Miami veranderd is, geloof ik nog steeds dat iedereen te koop is.
ledereen heeft een prijs. Weinig mensen zijn anders.
Van Noriega in Panama tot de gemeenteambtenaren en de politie.
Als iemand tegengehouden werd met 50 kilo in zijn koffer...
dan kocht je hen gewoon om.
Je kon een agent niet omkopen met 20, 50 of 100 dollar...
maar en waren honderdduizenden dollar beschikbaar.
Je zei hen dat ze binnen het uur zouden krijgen wat ze vroegen. Contant.
Een half miljoen dollar...
drie kwart miljoen dollar.
Maar jij moest kunnen vertrekken met de coke. Meestal lukte dat.
Ik kende een politieluitenant die in North Bay Village werkte.
Ik ging naar hem toe en zei:
'Ik wil een paar boten lossen op de plaats waar de politie patrouilleert.
Zou ik daar problemen mee krijgen?'
Hij zegt: 'We brengen twee patrouillewagens...
We laden het spul daarin en voeren het waar je wil. '
Vier burgemeesters werden afgezet.
De meesten waren veroordeeld voor corruptie.
Wij werden zeer machtig en hadden zeer veel geld.
Zijn ze machtiger dan de regering?
Ongelukkig genoeg vrees ik dat het zo is.
Ik was lid van de Republikeinse vriendenkring.
Howard Baker stuurde me een brief.
'Stuur mij je bijdrage op, dan kun je naar Washington komen. '
Daar zat ik tussen al die senatoren en die belangrijke lieden.
Niet één van hen vroeg me wie ik was of wat ik in Miami deed.
Ik was welkom, want ik had een grote bijdrage gegeven voor de Republikeinen.
Ik zat daar in die vriendenkring en zei tegen mezelf:
'Ik zit hier dank zij drugs, en door niets anders. '
Cocaïnehandel en geld. Vooral geld...
had alle normbesef uit de gemeenschap doen verdwijnen.
Miljoenen dollars in contanten houdt een netwerk van drugsbanken in stand.
Heb je ooit een stad gezien met zo veel banken?
Is er zo veel handel en economie in deze stad?
Alsjeblieft. Komaan, zeg.
Het gerecht vindt het verdacht...
dat de banken van Zuid-Florida verleden jaar...
een extra 6.000 miljoen dollar in contanten ontvingen van hun klanten.
Bankdirecteurs zaten dagenlang geld te tellen.
Is Landmark een cocaïnebank? - Absoluut niet.
Banken investeerden in reusachtige machines om geld te tellen.
Bij gebrek aan opslagruimte...
maken de banken het geld over aan de Nationale Reserve.
Een bank als deze draagt normaal zowat 12 miljoen dollar per jaar...
over aan de Nationale Reserve.
Verleden jaar deponeerde Continental National 600 miljoen dollar in contanten.
Beweert u dat deze bank niet legaal is?
Dit is de telkamer van de Nationale Reserve Bank in Miami.
Verleden jaar telde men hier een toename aan contant geld van 5.000 miljoen dollar.
Meer geld dan in alle andere banken van de Nationale Reserve in dit land.
Miami kan beschreven worden als een buitenlands hoofdkwartier...
van de Colombianen voor het witwassen van geld.
Ze begonnen overal vastgoed te kopen.
Duizenden eigendommen met een waarde van meer dan 1 miljoen dollar...
werden met illegaal geld gekocht in Zuid-Florida.
Enkele huizen... - Een botenbedrijf...
De grond waar mijn botenwinkel lag...
We kochten appartementen...
Veel opslagruimtes...
We kochten 190 hectare grond in Tampa...
Een groot immobiliënkantoor...
We kochten één van de gebouwen om er een radiokamer te installeren.
400 hectaren in Midden-Florida.
De drugshandelaars kochten gemakkelijk 8, 10, 15 huizen.
Ergens in Zuid-Miami kocht ik omzeggens de hele buurt.
Ik had voor 24 miljoen dollar vastgoed.
Op een dag rij ik naar mijn werk.
Ik rij op de Interstate 95, die een mooi uitzicht geeft op Miami.
Ik telde 22 bouwkranen.
Ik zag ze langs de horizon staan.
Ik vroeg me af hoeveel daarvan met drugsgeld werd gebouwd.
Hoeveel heb ik uitgegeven?
Ik had zo veel geld, dat ik het niet kon kwijtraken.
Op de bank had ik zeker 50 miljoen dollar staan. Minstens.
Duizenden miljoenen dollar hebben de bouwprojecten in Miami gefinancierd.
Maar het was bloedgeld.
Dadeland Winkelcentrum 11 juli 1979 - 14u28
In 1979 begonnen de zaken uit de hand te lopen.
Dadeland betekende het beslissende moment.
Het eerste vuurgevecht in de cocaïneoorlog.
Het vuurgevecht voltrok zich om 14u30...
toen twee of meer latino's de likeurwinkel binnenstapten...
aan de westzijde van het winkelcentrum.
Ze werden gevolgd door twee of drie andere latino's...
en toen is het vuurgevecht begonnen.
We wisten precies, we hadden dat vernomen...
dat het een drugsgebonden vuurgevecht tussen Colombianen was.
Er zijn twee doden en een aantal gewonden.
In de winkel liggen een Colombiaan en een niet Cubaanse latino...
beiden verdacht van drugshandel, in een plas bloed.
Ik haastte me er heen en zei:
'Ik ben van de Miami Herald, wat is hier gebeurd?'
De politieagenten waren in shock.
Nooit in mijn leven zag ik...
zo'n hoeveelheid...
hoe moet ik het zeggen?
In 1979 werkte ik 2 jaar bij Moordzaken.
Maar dit was gewoon...
dit had ik tot die dag nooit kunnen voorstellen.
Er lag overal glas en puin.
Kogelgaten in de muur, op de grond, op de legplanken...
Het was precies zo'n schietpartij die je in oude westerns ziet.
De aanvallers bleven op het hele parkeerterrein kogels afschieten.
Zag u wat er gebeurde toen ze stopten met schieten?
Ze liepen weg. - Waarheen?
Ik weet het niet. Ik liep ook weg.
Onschuldige voorbijgangers zochten beschutting.
Wagens werden doorzeefd met kogels van machinegeweren.
Benzinetanks waren lek.
Er waren twee misdaadscènes.
De hoofdscène in de likeurwinkel, waar de twee lichamen lagen.
De tweede scène, die aan mij werd toegewezen...
werd door ons de oorlogsauto genoemd.
Een verlaten bestelwagen werd gevonden aan de noordkant van het winkelcentrum.
De deur was open en de motor draaide.
Een splinternieuwe bestelwagen Ford Econoline van 1979...
die was omgebouwd tot gevechtswagen.
Het was een doodsmachine.
De zijkanten waren in versterkt staal.
De vensters kon je verwijderen zodat je erdoorheen kon schieten.
Op de zijkant stond "Happy Time. Feestleveringen".
Binnenin vonden we 14 verschillende wapens.
De moordenaars hoorden precies tot de wegwerpgeneratie.
Ze schoten een wapen leeg, gooiden het weg en namen een ander.
Geweren, karabijnen, een MAC-10, een Uzi, pistolen, munitie voor alles.
De oorlogswagen vormde het belangrijk keerpunt.
De politie besefte wie de tegenstander was, en welk wapenarsenaal die bezat.
Waarop wijst de hoeveelheid wapens die in die bestelwagen lagen?
Dat ze goed bewapend zijn. - Dat kun je wel zeggen.
En dat ze goed voorbereid naar het gevecht kwamen.
De kogels vlogen in het rond.
In totaal werden 86 kogels afgevuurd uit de verschillende wapens.
Wie weet hoeveel keer...
hoeveel keer die mensen geraakt werden.
De slachtoffers hadden zo veel kogelwonden...
dat ik onmogelijk het exacte aantal kon bepalen.
Volgens de verkeerspolitie is de wagen onder een valse naam ingeschreven.
De wapens werden gekocht onder een valse naam.
Toen we naar de adressen gingen waren de bewoners gevlucht.
Dit is een typische Colombiaanse zaak. Alle sporen lopen dood.
De politie heeft de buurt gedurende meer dan een uur uitgekamd...
maar vond geen verdachten.
Ik zei tegen mezelf: 'Weer een open stuiver'.
Dat betekent een onopgeloste zaak.
We waren er immers niet in geslaagd...
om de Colombiaanse moordenaars op te sporen.
We hadden met een nieuw fenomeen te maken.
Zo'n extreem geweld was hier nooit eerder voorgekomen.
De werkwijze kende geen precedent.
Dit was het eerste geval, waarin een vuurgevecht plaatsgreep...
op een openbare plaats, in volle dag...
met voorbijgangers in de buurt.
Daarna is het nog vaak gebeurd.
Dit was het begin van een oorlog, de cocaïneoorlog was hier.
Volgens rechercheurs van Moordzaken zit Miami middenin een drugsoorlog...
tussen Colombiaanse en Cubaanse drugshandelaars.
Miami veranderde.
De Colombianen verdreven de Cubanen.
Er was heel wat beroering over het verdelen van de markt.
Eén van de redenen voor het geweld...
waren de rivaliserende groepen.
Het geweld veranderde Miami in de Cocaïne Cowboys.
Men noemde ze de Cocaïne Cowboys.
Ze werden de Cocaïne Cowboys genoemd.
Die Cocaïne Cowboys waren mensen uit Medellín.
Er wordt geraamd dat 100.000 illegale Colombianen...
in Zuid-Florida wonen, waar ze in de drugshandel werken.
Ze gingen achter hun doelwit aan...
vermoordden zijn vrouw, of de meid.
Als hij een hond had, dan doodden ze die.
Als hij een vogel had, dan doodden ze die.
Als hij een goudvis had, dan doodden ze die.
Als toevallig een meisjesscout aanbelde om koekjes te verkopen...
dan vermoordden ze dat meisje ook.
Voorbijgangers, kinderen... Ze vermoordden iedereen.
Ze doodden iedereen die in de omgeving was.
Jesús Hernández werd over de middag neergemaaid door een machinegeweer...
terwijl hij met zijn auto over een drukke weg reed.
Talrijke machinegeweren.
En toen hoorde ik...
Deze flat werd vernield door de kogels van machinegeweren...
volgens de politie de onmiskenbare handtekening van de Cocaïne Cowboys.
Langs de autosnelweg, de tolkantoren, de N1 en enkele wijkwegen.
De rode Mustang reed noordwaarts op 107th Avenue.
De groene sedan kwam langs rijden en opende het vuur op de bestuurder.
De doodswapens waren automatische geweren en karabijnen.
Zoiets zie je op televisie...
in het echte leven zie je dat niet.
Getuigen omschrijven de scène als een oorlogsgebied.
Miami Vice zonder de camera's.
Maar dit was echt, dit gebeurde echt.
Vijf mensen werden hier vermoord, drie mensen werden daar gedood.
Een rustige woonwijk in Kendall...
veranderde vanavond in het toneel van een massamoord.
In een deftig burgerhuis werden zes lichamen aangetroffen.
Volgens de politie van Miami is dit...
het ergste geval van massamoord in de geschiedenis van de stad.
De politie denkt dat de moordpartij te maken heeft met drugs.
We spreken hier over massamoorden.
Vandaag de dag zouden alle TV-zenders daar uitgebreid verslag over geven.
Maar dat geweld was dagelijkse kost geworden.
De lokale media werden ermee overspoeld en zegden:
'Het is maar een dubbele moord'. 'Het is maar een driedubbele moord. '
Wij trokken gemoedereerd van de ene misdaadscène naar de andere.
Er moesten minstens 4 doden zijn vooraleer het ons belangrijk leek.
Ik weet nog dat er vijf moordpartijen op één avond gebeurden.
In de laatste 48 uur zijn er in Dade acht moordpartijen geweest.
Je wist nooit wanneer je over een lijk zou struikelen.
Miami begon te lijken op de Sint-Valentijnsdag slachtpartij...
in Chicago tijdens de jaren 20.
Gangsters die door de straten reden...
en op de zijkant van de auto stonden met hun Thompson 45 machinegeweren.
En vuurgevechten hielden. Dat was Chicago in de jaren 30.
Maar hetgeen hier gebeurde...
deed de voorvallen in Chicago op een zondagse picknick lijken.
Een politieagent vergeleek het zelfs met Dodge City.
Dit was precies het Wilde Westen.
Maar hij had het verkeerd voor.
In Dodge City ging het er nooit zo gewelddadig aan toe als toen in Miami.
In de jaren 80 werd Miami beschouwd als de gevaarlijkste plek ter wereld.
Eerst was Detroit de moordstad, daarna Atlanta, nu is dat Miami.
In 1976 onderzochten we 104 moordzaken.
De eerste 7 maanden van 1979...
waren de bloedigste uit de geschiedenis van Zuid-Florida.
In 1980 waren er in totaal 573 moorden.
1981 vestigde een nieuw record aan moordpartijen in Miami.
Ik denk dat we tegen eind dit jaar 600 moordzaken zullen hebben.
Terwijl de drugshandel in Zuid-Florida floreert...
blijft het moordcijfer in Dade County stijgen.
In Miami stijgt het misdaadcijfer en daalt het toerisme.
Ondanks de negatieve prognoses...
verwachten we dit jaar meer toeristen in Miami dan we verleden jaar hadden.
Volgens Fidel Castro is dit vergelijkbaar met volkerenmoord.
Meteen raakt Cuba vele duizenden ongewenste subjecten kwijt.
Ex-gedetineerden, clochards uit de straten van Havana...
moordenaars, dieven, perverten, prostituees, achterlijken, kreupelen...
Ze worden allemaal verzameld aan de haven van Mariel...
en op een boot gezet, richting Miami.
Fidel Castro verklaarde openlijk:
'Ik heb het Cubaanse afval aan de Verenigde Staten geschonken'.
Hij was er fier op.
Om de 5 minuten vertrok een boot richting Verenigde Staten.
Ongehinderd kwamen ze hier aan land, dag en nacht.
In Zuid-Florida is dit allemaal heel gewoon geworden...
Vuurgevechten, moordpartijen...
Doorgaans zijn de moordenaars Cubanen die in de jaren 80 naar hier kwamen.
Gevolg was dat het moordcijfer verdubbelde.
Het leek wel of een vreemd leger een invasie had gepleegd...
dat verkrachtte, roofde en de stad in brand stak.
Dat was precies wat ze deden.
Aanrandingen, verkrachtingen, overvallen...
In geen tijd lag de vloer vol lijken. We moesten ze opstapelen.
Het was een schande.
Er gebeuren zo veel moorden in Miami...
dat de lijkschouwer van Dade gebruik moet maken van een koelwagen...
om alle lijken op te bergen.
Ze hadden een Burger King afgehuurd...
en richtten er een hoofdkwartier in.
Ik was zeer kwaad.
Het lijkt wel een invasie door buitenaardse wezens.
Die kerels zijn krankzinnig.
Het kon blijkbaar niemand iets schelen wat er in de straten van Miami gebeurde.
Dus heb ik mijn mond opengedaan.
Psychologisch gezien zijn dat geen mensen.
Het zijn beesten.
Geen beesten zelfs, dat is een belediging voor het dierenrijk.
Wet en orde was er in het geheel niet.
Wij dragen allemaal wapens.
Mijn vrouw heeft een wapen, mijn twee zonen.
Er staat een gewapend geweer in mijn huis.
En daarmee schieten we wel iemand neer.
In Dade County reed je nooit ongewapend rond.
Dat stond buiten twijfel.
Ik droeg altijd een wapen. Zonder wapen kon ik niet slapen...
zeker niet in het Miami van toen.
Edna Buchanan verklaart op TV...
dat zij twee wapens draagt, en dat iedereen een wapen moet dragen.
Merret Steirheim, hoofd van de county, en alle commissieleden waren razend.
Een tijdlang was ik daar persona non grata.
Miami was letterlijk verscheurd.
Versterking van de politie is niet meteen te verwachten...
wegens een personeelstekort in de afdeling.
De FBI geeft toe dat het lam gelegd wordt...
door gebrek aan personeel, geld en middelen.
De politie van Miami nam op goed geluk personeel aan.
Men hoopt dat de toename van politieagenten in de straat...
een einde zal stellen aan deze recordverbrekende trend.
Er waren een aantal voorwaarden.
Zo kon een drugsgebruiker nooit politieagent worden.
Dat veranderde men in: Je mag in 10 jaar geen drugs hebben gebruikt.
Maar dat gaf geen resultaat.
Ook met "in de laatste 5 jaar" kon men niet voldoende mensen vinden.
Dus werd het: Je mag in de laatste 2 jaar geen drugs gebruikt hebben.
Uiteindelijk was het zo dat als je op dat ogenblik...
niet gedrogeerd of dronken was, dan werd je aanvaard.
Dit resulteerde in de belangrijkste corruptiecrisis bij de politie...
sinds de tijd van Serpico in New York.
De volledige klas van de politieschool van dat jaar...
ging later de gevangenis in of werd gedood.
Dit weekend zijn 3 politieagenten in Miami gearresteerd.
Tezelfdertijd werden zeven andere agenten ervan beschuldigd...
te werken voor andere cocaïnehandelaars of van het zelf verkopen van drugs.
De zogenaamde Cocaïneflikken zijn beschuldigd van samenzwering...
drugshandel en bendevorming.
Het resultaat was verbijsterend.
In de laatste 2 jaar werden 40 agenten of ex-agenten gearresteerd of geschorst...
16 werden in de laatste twee weken geschorst.
En daarmee eindigt het niet.
Op zijn minst nog eens 30 politieagenten uit Miami zullen geschorst worden.
De arm der wet was geheel verdwenen in Zuid-Florida.
We waren opgehouden met het controleren van de straten.
We zijn vastberaden om de controle van de straten...
opnieuw in handen te krijgen.
Het gerechtelijk systeem functioneert niet.
Ik stel voor dat het gehele concept wordt herzien.
CENTAC 26 werd operationeel in december 1981.
In de Verenigde Staten waren reeds 25 CENTAC organisaties actief.
CENTAC betekent "Centrale Tactische Eenheid".
Ons eerste objectief was de moordonderzoeken te linken...
aan de drugshandel-onderzoeken.
Ze hadden goede contacten met de DEA en de FBl.
We bestreden een vijand waarmee we nooit eerder hadden te maken gehad.
De onderrichtingen voor mijn mensen waren eenvoudig.
Buitengewone omstandigheden, vragen buitengewone maatregelen.
Je kon alle mogelijke middelen gebruiken...
om iemand uit te schakelen of uit het straatbeeld te krijgen.
We zullen hen kwijtraken.
Ofwel gooien we ze in de gevangenis, ofwel doden we hen.
Deze eenheid was bedoeld om zeer intensief te werk te gaan.
Het was een andere aanpak van het politiewerk.
En dat was nodig, gezien de herkomst van de misdadigers.
Enerzijds de Colombianen en anderzijds de Cubanen uit Mariel.
Miami lijkt wel het Verloren Paradijs.
In de herfst-winter van 1981...
verscheen in Time magazine het artikel Verloren Paradijs.
Time Magazine verpletterde Miami.
Het 9 bladzijden tellende artikel beschrijft Miami...
als het centrum van drugs, misdaad en vluchtelingen.
Politiekers in Miami en Dade County werden gek toen ze dat lazen.
De belangrijkste vraag is wel: 'Is het veilig om naar Miami te komen?'.
En wat is uw antwoord?
Tenzij u hier komt om drugs te verhandelen...
is het hier even veilig als om het even waar ter wereld...
uw thuisstad incluis.
We waren verscheurd tussen twee werelden.
Hoofdstad van plezier en zon...
Hoofdstad van moord.
Dat artikel liet uitschijnen dat de misdadigers wonnen...
en dat wij verloren.
Ik ben geboren in Cali, Colombia.
In 1969 kwam ik naar de VS.
Ik groeide op in Chicago. Ik was automechanieker, net als mijn vader.
Ik werkte bij General Motors. Daar leerde ik hoe je in auto's inbreekt.
Ik stond bekend als autodief, een van de beste in Chicago.
Vanaf de jaren 80 was ik bekend als moordenaar voor het kartel.
JORGE "RIVI" AYALA Moordenaar
Bekende betrokken te zijn bij 29 moorden tijdens de Cocaïne Oorlog.
Wordt verdacht van 12 andere moorden.
Met een bende jongens begonnen we auto's te stelen.
We verkochten ze voor 200 à 500 dollar per auto.
Met ons drieën stalen we 5 of 6 auto's per dag.
We verdienden veel geld. Meer dan toen ik bij mijn vader werkte.
Ik kom uit een goede familie. Ik heb nooit iets tekort gehad.
Ik moest geen auto's stelen.
Ik deed het voor het geld, en voor de opwinding...
inbreken in iemands auto, ermee wegrijden en hem verkopen.
Chicago Augustus 1980
Restaurant Tropicana.
Daar gingen we heen omdat er een publieke telefoon was.
Daar werden we opgebeld. We gebruikten de zaak als ons kantoor.
Ik had een bepaalde plaats, waar ik mijn auto parkeerde.
Niemand anders gebruikte mijn plaats.
Op een dag stond daar een auto geparkeerd.
Ik vroeg aan de kelner wiens auto dat was.
Hij zegt: 'Van een grote vis uit Miami'.
Ik zei dat het me niet kon schelen van wie die auto was.
Die wagen moest daar weg, dus stal ik hem.
De volgende morgen zaten we in het restaurant.
Er kwamen drie Colombianen binnen. Eén van hen vroeg naar Riverita.
Hij zegt: 'Hij heeft mijn auto gestolen. '
Ik zeg: 'Ik ben de kerel die je zoekt, Rivi. '
'Je hebt mijn auto gestolen. Ik wil hem terug. '
'Dat gaat niet, tenzij je me 500 dollar betaalt. Die auto is nu van mij.
Je stond geparkeerd waar je niet mocht parkeren. '
Hij begint te lachen en zegt:
'Jij hebt nogal lef, weet je?'.
Ik zeg: 'Dat heb ik nog gehoord'.
Hij zegt: 'Wat doen we nu?'.
Ik zeg: 'Simpel. 500 dollar voor je auto'.
Hij betaalde me, trok de sleutels er uit en opende de koffer.
Die stak vol wapens. Gebruikte wapens.
Revolvers, automatische pistolen.
Hij vroeg of ik ooit in Florida was geweest. - 'Ja, met mijn vader. '
'Heb je daar familieleden?' - 'Ja, een zestal. '
Hij vroeg of ik hem naar Miami wilde rijden. - 'Natuurlijk. Hoeveel betaal je me?'
Hij zou me 5.000 dollar betalen. Ik was akkoord.
Op weg naar Miami zegt hij:
'Misschien kun je voor mij werken, en geld verdienen in Miami. '
Ik zeg: 'Wat moet ik doen?' - 'Drugs afleveren en geld incasseren'.
'Misschien nu en dan wat marihuana verkopen. '
Ik verdiende goed. 1.000 dollar per dag.
Dit was de eerste keer dat ik werkte...
voor mensen die in de drugshandel zaten.
Het was niet mijn bedoeling om mensen te gaan vermoorden.
Maar uiteindelijk gebeurde het toch...
Enkele weken later was ik in Jacaranda...
een Colombiaanse nachtclub in Miami.
Flaco kwam binnen en vroeg: 'Ben jij onze leverancier?
Maak dat je wegkomt. Het zal er hier heet aan toegaan.
De mensen aan de tafel rechts van je...
die zes Colombianen die daar zitten te lachen en te drinken...
zullen zo dadelijk allemaal neergeschoten worden'.
Ik bedankte hem.
Ik verwittigde al mijn makkers...
uitgezonderd Vanegas, El Negro, die was achterin coke aan het roken.
We noemden hem El Negro omdat hij zo donker was.
Hij was geen neger, maar een donkere Colombiaan.
Ik ging hem halen in de toiletten.
'We moeten hier weg, straks is hier een vuurgevecht. '
Maar ik zei hem niet wie zou neergeschoten worden.
Hij zei 'Geef me een minuutje' en ik vertrok.
Vanegas is naar dat tafeltje gegaan...
en die kerels gezegd dat ze moesten gaan omdat er een vuurgevecht aankwam.
Zo heeft hij die aanslag verijdeld. Per ongeluk.
Hij kende één van die kerels en wou gewoon zijn vriend verwittigen.
Ik was buiten toen Vanegas verscheen.
Achter hem was iedereen aan het duwen om buiten te raken.
Flaco kwam aangereden op zijn motor. Hij was razend.
'Jullie hebben de boel verknoeid. Ik had het nooit mogen vertellen. '
Ik zeg: 'Wat bedoel je?'.
'Eén van jullie heeft hen getipt. Zij wisten het niet.
De enigen die hiervan wisten, waren jij en je mannen. '
Ik zei hem dat ik mijn mannen enkel had gezegd om te vertrekken.
Ik zeg: 'Wacht, ik ga even met El Negro praten'.
Ik vroeg hem of hij die kerels verwittigd had.
'Ik heb aan één van hen gezegd dat er een schietpartij zou komen...
maar ik wist niet dat hun tafel het doelwit was. '
Ik zei hem dat hij in de problemen zat.
Ik ging naar Flaco en zei dat één van ons de tafel verwittigd had...
per ongeluk.
Hij zei me dat ik grote problemen had met zijn baas...
en dat zijn baas me wou spreken.
'Zeg aan je baas dat het per ongeluk was. '
'Dat wil hij niet horen, hij wil jou zien. '
'De baas wil je zien. Ga er heen of je hebt problemen. '
We stapten in de auto en ik vroeg hem:
'Ze gaan me toch niet vermoorden?'
Hij zei: 'Dat weet ik niet, ik kan je niets garanderen'.
We hadden de boel goed verkloot.
Zij wilden zes mensen vermoorden.
Ze waren dus geen mietjes.
Hij vroeg of ik een wapen bij me had. En ik zei ja.
Maar ik had er twee bij.
Ik droeg een reservewapen aan mijn linkerbeen.
We reden naar de Holiday Inn aan de snelweg 95.
Ik zag vier kerels uit een auto stappen.
Ik zeg: 'Zijn zij dat?'. - 'Aan je linkerkant staan er nog meer. '
Ik zag nog eens vier kerels aan de andere kant staan.
Ik ging naar de oudere kerel toe.
Hij zegt: 'Ben jij Rivi?' - 'Jawel'.
'Kom mee. '
We stappen in de auto, en op de achterbank zat een dame.
Zij gaf de bevelen.
Wat ze ook zei, iedereen zweeg. Niemand gaf een opmerking.
Haar man zat voorin.
Hij deed zijn mond niet open. Hij vroeg me niets.
Zij alleen zei me wat ik moest doen.
Zij was duidelijk de baas.
Als een vrouw zo tegen me doet...
zou ik altijd zeggen 'Rot op'. Maar deze keer niet.
Ze vroeg me of ik het was die de schietpartij had verkloot.
Ik zeg: 'Ergens wel, ja'.
Ze zegt: 'Ik ben sinds maanden op zoek naar die kerels...
en dit was de eerste keer dat we hen gezien hadden...
en jij hebt de boel verkloot. '
Ze zegt: 'Ga hen zoeken en vermoord ze voor me.
'En daarmee is het goedgemaakt...
Ik wil de twee broers'.
De andere vier zouden neergeschoten worden omdat ze aan hun tafel zaten.
'Wilde u vier andere mensen doden omdat u er twee wil uitschakelen?'
'Zo handel ik mijn zaken af. '
'De hele tafel opruimen...
iedereen uit de weg. '
Dat verraste me.
Ze sprak over moorden alsof...
Ik zeg: 'Geef me een week om hen te zoeken'.
Ze zegt: 'Bel me op als je hen vindt. Ik geef je 50.000 dollar per stuk. '
Op de terugweg vroeg ik aan Flaco:
'Wat is er met die dame?'
Hij zegt: 'Zij is de Godmoeder'.
Ik zeg: 'Vertel eens wat meer over die Godmoeder?'
Hij zegt: 'Ik ken haar uit Colombia...
Ze is zeer gevaarlijk...
Als je niet doet wat ze vraagt, laat ze je vermoorden. '
In die tijd was zij de allergrootste.
De Godmoeder van de cocaïnehandel.
Terug in het hotel vertelde ik de jongens wat er gebeurd was.
Vanegas was daar.
Ik zeg hem: 'We zitten in grote problemen bij deze dame...
Als we die kerels niet vinden is het met ons gedaan...
Dan komen ze ons zoeken. Ze hebben me verwittigd. '
Vanegas zei me dat hij de oudste van de twee kon vinden.
Ik zeg: 'Dat hebben we nodig, één van hen...
Via hem vinden we de andere wel. '
Ik zei dat hij hem moest opbellen.
En die avond een ontmoeting vastleggen.
We kidnappen die kerel en leveren hem aan die anderen uit.
Hij belde hem op. Geen antwoord. De volgende dag, geen antwoord.
De derde dag begon ik de hoop te verliezen. Geen antwoord.
De vierde dag nam hij de telefoon op.
We zouden elkaar ontmoeten in de Ramada Inn.
We hadden gezegd dat we wapens en explosieven te koop hadden.
Hij kwam naar het hotel met zijn zoon van 15.
Daar hadden we geen rekening mee gehouden.
Vanegas was verstandig. Hij ging bij de knaap zitten in de auto.
Zo moesten we die knaap niet met ons meenemen.
Hij zat te praten en te lachen bij Vanegas.
Ik verstopte me achter een boom.
Toen Vanegas de koffer openmaakte...
kwam ik tevoorschijn en duwde hem een wapen tussen de ribben.
Ik zei hem: 'Ik was op zoek naar je'.
Hij zegt 'Ik ben je niets verschuldigd'.
Ik zeg: 'Nee, maar iemand anders wil je zien.
Er is een dame naar je op zoek...
Haar naam is Griselda Blanco. '
Hij zegt: 'Die vette hoer. Ik ben haar niets verschuldigd'.
Cumbamba schopte hem de tanden uit de mond.
Hij zegt: 'Heb wat meer respect voor de dame...
Zeg het haar als je haar ziet. Wij werken voor haar'.
Hij werd bleek.
Cumbamba zegt: 'Binnen een paar uur zul je haar ontmoeten'. Hij beefde.
Een uur later namen ze hem mee.
De volgende dag om 16 uur zat ik thuis.
Zij komt mijn huis binnen precies of het van haar was.
Mijn vrouw was vis aan het bakken.
Ze zegt: 'Ik ben gek op vis'.
Onder het eten vertelde ze me...
hoe ze die kerel hadden vermoord en aan stukken gesneden...
Ik zeg: 'Heb je die kerel doodgeschoten?'.
Ze zegt: 'Ik heb hem doodgeschoten...
Cumbamba heeft hem versneden...
hem in een doos gestopt...
verpakt als een geschenk, met een kaartje erbij...
We hebben hem achtergelaten bij de autosnelweg, niet ver van hier. '
Ik zeg: 'Hier in de buurt?'. - Ja.
'We kwamen deze kant uit om jou te bezoeken...
dus konden we hem net zo goed hier weggooien. '
Ik kijk haar aan en zeg: 'Je maakt een grapje, hé'.
Ze zegt: 'Nee, het is de waarheid'.
Ik zeg: 'Doen jullie dat altijd zo?'. Ze zegt: 'Ja, ik vind dat leuk'.
Ze vond het leuk om mensen aan stukken te snijden en weg te gooien.
Griselda Blanco groeide op bij haar moeder in Medellin.
Ze waren heel arm. Zij was prostituee.
Ze begon als zakkenroller en verhuisde toen naar New York.
Hier schakelde ze over op de drugshandel.
Ik hoorde voor het eerst over haar in het najaar van 1973.
Uit onze informatie bleek dat zij een bedreiging vormde voor de VS.
Haar handel floreerde.
Zij was een belangrijke Colombiaanse drugshandelaar.
Rafa en Griselda waren van kindsaf vrienden.
Rafa gaf haar alles.
Halfweg de jaren 70 werd Griselda aangeklaagd...
in een belangrijke cocaïnezaak in New York.
Wellicht de meest belangrijkste zaak uit die tijd.
Ze nam de vlucht en ontsnapte.
Er was een opsporingsbevel voor haar uitgeschreven.
Na de aanklacht raakte ik haar spoor kwijt...
tot ik werd overgeplaatst naar Miami.
We weten niet zeker wanneer ze in Miami aankwam. Waarschijnlijk in 1978.
We kenden haar verblijfplaats niet, want zij was op de vlucht.
Maar we wisten dat ze een belangrijke drugshandelaar was.
In de latino-cultuur is het hoogst ongebruikelijk...
dat een vrouw aan het hoofd staat van haar eigen organisatie.
Ze moest dus een bijzonder kwaadaardige dame zijn.
Griselda moest aan de andere Colombianen bewijzen...
dat zij hun vertrouwen waard was.
Ze hield ervan als mensen schrik van haar hadden. En dat hadden ze.
Men was zo bang voor haar...
dat haar reputatie overal meeging waar zij kwam.
In het begin zat ik verkeerd, ik wist niet wie zij was.
Ik ontmoette haar in de flat van Rafa.
Ik hou van latinovrouwen, dus vroeg ik aan Rafa wie zij was.
En Rafa zei me dat ik met haar geen relatie kon beginnen.
Ik vroeg hem waarom niet.
'Als jij deze vrouw neukt, dan moet ik je doden. '
Daarna vroeg ik aan Max wie die vrouw was.
Toen heeft Max me ongelooflijke verhalen verteld.
Zij was een mensenhaatster.
Ze was behoorlijk decadent.
Voor Kerstmis kocht ze een Ferrari van 80.000 dollar.
Ze verzamelde rijkdom.
Haar kerstgeschenken waren altijd heel erg duur.
Een ring van Eva Perón...
juwelen en zo.
Een regelmatige druggebruikster...
Lesbisch bovendien...
Paranoia...
Erger dan in de films.
Zelfs Miami Vice was niet zo extravagant.
Ze had drie volwassen zonen.
Haar jongste zoon noemde ze Michael Corleone Sepúlveda.
Ongelooflijk.
En haar moordpartijen dan...
Men noemde haar de Zwarte Weduwe...
omdat ze enkele van haar ex-mannen had vermoord of laten vermoorden.
Die vrouw sneed letterlijk de keel van een man over...
nadat ze met hem naar bed was geweest.
Ik weet niet hoe vaak ze dat gedaan heeft.
'Ik kan dit niet doen, want Rafa zal het haar zeggen. ' Je weet wel...
En Max zei: 'Wat maakt het uit?...
Uit verveling kan ze met je naar bed gaan en daarna je de keel oversnijden...
En wat gebeurt er dan? Er zal oorlog zijn. '
Zij was erger dan alle mannen die in de drugshandel zaten.
De eerste beruchte schietpartij waarin zij betrokken was, is Dadeland.
Griselda's mannen gingen de likeurwinkel binnen en schoten iedereen het hoofd af.
De helft ervan toch.
Dat gebeurde in juli 1979.
Ik denk dat ze dood van de dorst waren.
Daarmee werd ze de meest gewelddadige drugstrafficant.
Dit was het begin van de Cocaïneoorlog.
Hoe meer moordgevallen we zagen...
hoe groter de rol werd die Griselda Blanco speelde...
in wat wij de cocaïneoorlog noemden.
Ze vermoordde veel Colombianen en veel Cubanen...
om haar positie te behouden.
Waar ze ook gaan, nemen ze hun bijzondere vorm van wreedheid mee.
Deze vrouw staat bekend als de Godmoeder...
Zij was verantwoordelijk voor het merendeel van de moordaanslagen...
die in die dagen in Zuid-Florida gebeurden.
De jaren 1979, 1980, 1981 en 1982...
Dat waren de jaren waarin zij haar moordpartijen in Dade County verrichtte.
Griselda Blanco was... een engel des doods.
Ik ken geen enkele andere organisatie...
waarin zo veel moordpartijen gebeuren...
als in de organisatie van Griselda. Ik ken er geen andere.
Het kon over simpele dingen gaan...
Ze was de avond voordien in een restaurant geweest...
zoals die keer in The Peroz op het strand.
Ze zat aan een tafeltje te eten en de eigenaar maakte problemen...
Een grote kerel die kabaal begon te maken.
Ook tegen haar begon hij te roepen.
Toen besloot ze om zijn zaak te vernielen.
En we vertrokken.
Er kwamen een paar kerels op een motorfiets.
De kerels die achterop zaten keerden zich om...
en begonnen te schieten op iedereen die aan de deur stond aan te schuiven.
Ze schoten hun machinegeweren leeg gewoon aan de voordeur.
Ze probeerden mij te beschuldigen...
maar ik was op reis op dat moment.
Ze zullen hen naar de verkeerde mensen geleid hebben.
Riverita werd Griselda's belangrijkste huurmoordenaar.
Ze was altijd bij me, en met 3 of 4 andere kerels.
Ze had een leger om haar heen. - Een bende bandieten.
Haar team was... bijna als in de films.
Er was Paco. - Paco Sepúlveda.
Diego Sepúlveda. Toto. Carlos Vanegas. Alonso Ayala.
Een stelletje klaplopers.
Een bende die niet goed kon schieten.
Uber, Guillermo, Velásquez.
Maar zij waren het die mensen vermoordden.
Cumbamba.
Monteco, Diego Escobar.
Oscar Mario.
Jaime Bravo.
Dat waren haar voornaamste lijfwachten en huurmoordenaars.
Dat was hun beroep.
Sommige mensen worden apotheker of vuilnisman, zij werden moordenaar.
Zij deden niets anders.
Chucho Castro was haar hoofd-huurmoordenaar.
Hij was een van de besten die Griselda ooit gehad heeft.
Hij was een legende, kreeg altijd zijn mannetje te pakken.
In die tijd was Osvaldo, de zoon van Griselda, 15 jaar.
Hij wilde snel leven.
Hij droeg altijd wapens en zo.
Verhandelde 300 à 400 kilo cocaïne per maand.
Alles werd door zijn moeder georchestreerd.
Hij wilde er uitzien als Don Corleone, en zich gedragen als hem...
en dat deed hij.
Hij gedroeg zich als een moordenaar, omwille van zijn moeder.
Hij ging naar een nachtclub met zijn vrienden en zijn liefje.
Chucho woonde niet ver daarvandaan.
Osvaldo had gedacht om in Chucho's huis te gaan slapen.
Hij reed met zijn wagen tot net bij de voordeur.
Hij slipte op het grind en dat maakte veel lawaai.
Chucho kwam buiten en stuurde hem weg.
Osvaldo zegt: 'Als je me hier niet laat slapen, vertel ik het mijn moeder'.
En Chucho zegt hem: 'Zeg het aan wie je wil...
Wat kan mij jouw moeder schelen. Zeg haar dat ze oprot. '
Chucho gaf hem een trap in zijn kont...
en zei hem dat hij moest verdwijnen.
'Zeg je ma dat ik je een schop in je kont heb gegeven. '
Die knul gaat naar huis en vertelt het aan zijn moeder.
Eén ding was zeker: aan haar kinderen mocht je niet raken.
Om het even wie het was, die persoon ging eraan.
Er was altijd wel iemand die iets misdaan had.
Of dat klopte of niet...
voor haar was het goed genoeg om problemen te maken.
Die middag riep ze me naar haar huis.
Ze zei me dat er een oorlog begonnen was.
Chucho was niet langer haar vriend, maar haar vijand.
'Van zodra je hem ziet, schiet je hem neer. '
Rivi en zijn mensen werkten in dit gebied.
Het zou niet gemakkelijk worden, want hij was goed.
Eén vergissing en we zouden zelf vermoord worden. Door hem.
Rivi, de chauffeur en een tweede schutter reden in een witte bestelwagen.
Ik zou hem neerschieten. Ik droeg een M16.
Ik zei aan de chauffeur:
'Zeg me als we naast hem rijden dan schiet ik door de deur. '
Ik wist goed dat als ik de deur zou openmaken...
hij meteen zou weten wat er gebeurde.
Hij kende alle knepen.
Chucho opende de garagedeur...
reed 168th Street op en sloeg dan westwaarts af, richting US 1.
Een 800 meter verder langs de US 1 stonden verkeerslichten.
We hadden een zee van tijd.
Ongeveer op deze plaats kwamen ze bij Chucho.
Ze reden een tijdlang naast elkaar. Zij aan de linkerzijde...
Chuco aan de rechterkant van de weg
Ik nam het machinegeweer en schoot op de banden.
Hij verloor de controle en botste bijna tegen een muur.
Maar hij kwam terug op de weg.
Op dat ogenblik naderden ze de US 1.
We waren al dicht bij de verkeerslichten. Rechts was er een benzinestation.
Chucho reed over de parking van het benzinestation...
en draaide aan hoge snelheid noordwaarts naar de US 1 op.
En zo raakte hij de schutters kwijt.
We zochten overal, maar we vonden hem niet.
Uiteindelijk vertrokken we. We wisten dat we het verkloot hadden.
De volgende dag belde Griselda me op.
Ze zegt: 'Jullie hebben zijn zoon vermoord...
Die lag te slapen achterin de auto...
De kogels zijn dwars door de koffer gegaan...
Hij werd in het hoofd geraakt. '
Ik had dat niet gezien...
anders hadden we nooit op die auto gevuurd.
Ze zegt: 'Hij vroeg me je te zeggen...
dat hij achter je aan komt...
want hij heeft je herkend'.
Goed dan, zeg ik.
Chucho werd gezocht door de FBI.
Hij werd gezocht voor drugshandel.
De DEA had een arrestatiebevel tegen hem uitgevaardigd.
Dat was de reden waarom hij die aanslag niet aangaf bij de politie.
Hij reed naar huis en legde de baby in de badkuip.
Hij legde ijs rond het lijkje, zodat het de hele avond intact zou blijven.
Hij en zijn vrouw zaten de hele avond te huilen bij de baby in de badkuip.
De volgende dag belde hij de politie...
om te laten weten waar ze het lijkje konden vinden.
Dit zijn de telefoongesprekken die Jesús met ons voerde.
'Alstublieft. Ik heb zopas het lijkje achtergelaten van een baby...
die gisteren werd vermoord...
Excuseer. Maar gisteren hebben bandieten in een witte bestelwagen...
op mij geschoten met een machinegeweer...
De baby zat in mijn auto en ze hebben hem vermoord...
Aan 7th avenue en 53th Street...
Het lijkje van een jongetje dat de bandieten gisteren vermoordden. '
Dit is de moskee waar we het lijkje van Johnnie Castro vonden.
Chucho had de kerk gezocht waar het jongetje gedoopt was.
Hij kon die kerk niet vinden. Dit was het beste alternatief.
De moskee lag in dezelfde buurt.
Het kind was in een laken gewikkeld.
Het had drie rozen in zijn handen.
Een roos voor ieder jaar van zijn leven.
En ook een paspoort, denk ik.
Dit is het.
Hij wist dat we een paspoort nodig hadden om het kind te identificeren.
Hij was geboren op 10 maart 1979.
Bijna drie jaar oud dus.
Door het paspoort wisten we dat het een Colombiaans kind was.
We contacteerden sergeant Singleton en de mensen van CENTAC.
We wisten dat dit het werk was van Griselda Blanco en haar bende.
We hadden de naam van Riverita opgevangen...
Maar we hadden niets concreets.
Geen foto van de verdachte.
Helemaal niets.
Ik ken geen andere zaak waarbij een kind vermoord was.
De kleine Johnnie Castro werd vermoord...
omdat hij naast zijn vader zat...
die een Colombiaans doelwit was...
van sommige Cocaïne Cowboys.
Ik was een groentje bij Moordzaken. Ik werkte er nog geen jaar.
Mijn zoontje was ongeveer even oud.
Mensen vragen me soms of ik geen last heb om lijken te zien.
Nog nooit. Buiten dit ene geval.
Het heeft me erg getroffen.
Ik had kinderen van dezelfde leeftijd.
Dit was een onschuldige baby.
Griselda zei: 'We hebben hem in ieder geval geraakt'.
Ze had er in het geheel geen spijt over.
Het kon haar niets schelen.
De Colombianen gingen als barbaren te werk...
maar zij was daarenboven stom.
Veel mensen waren erdoor van streek...
niet enkel in de VS, maar ook in Colombia.
ledereen zei dat die vrouw gek geworden was...
en dat zij iedereen naar de verdoemenis zou helpen.
De Ochoa zegden haar dat ze enkel de doelwitten mocht doden.
En dat ze onschuldige slachtoffers moest vermijden.
Het enige wat de Colombianen van haar wilden...
was dat ze zo veel mogelijk uit Miami wegbleef.
Ze kwam onder zware druk te staan.
Maar ze zei: 'Naar de hel met hen. Ik doe wat ik wil...
Als het hen niet bevalt, moeten ze me maar komen zoeken. '
Zomaar.
Toen ik bij Rafa thuis was, hoorde ik hem in het Spaans praten.
'Die vuile hoer! Heeft ze me dit gelapt? Wat moet ik nu doen?"
Ik wist dat hij die mannen in Colombia zou bellen...
en hen vragen: 'Wat willen jullie dat ik doe?'
Maar die dame redde zich er altijd uit.
Ze had al lang dood moeten zijn.
Terug aan het werk.
Riverita werd Griselda's favoriete huurmoordenaar.
Alsof ik haar beschermer was.
Alsof ik hoofd van de Veiligheidsdienst was.
Niemand wist waar ze woonde, enkel ik.
Ze kwamen doorgaans samen in Rafa's huis, of bij Max.
Ik ontmoette Max voor het eerst bij hem thuis.
Ik was er met Griselda heengegaan.
Ik mocht hem meteen niet.
Ik zei Griselda dat ze hem niet mocht vertrouwen.
'Ik vertrouw hem niet', zei ze.
Ik zeg: 'Als je niet uit zijn buurt blijft, laat die kerel je in de nor belanden...
De volgende keer dat ik hem zie, vermoord ik hem. '
Ze vertelde dit aan Rafa.
Ze schakelden een paar mannen in om Max te beschermen.
'Zorg voor Max, hij is mijn compadre. '
Ik zeg: 'Naar de hel met Max. Ik vermoord die klootzak. '
'Wil je mij vermoorden?', zegt hij.
'Nu nog niet, maar later wel. '
Ik moet die kerel bewonderen.
Hij kwam zo maar binnen met zijn dreigende praat en zijn wapens...
en zijn hele gevolg.
Als je een kerel ziet binnenkomen met die hele entourage...
dan denk je dat hij een zeer belangrijk iemand is.
Ik trok nooit de aandacht, weet je.
Ik had een huis in Palm Beach...
een huis in San Agustín en twee huizen in Chicago.
En mijn auto's. Ik had veel auto's.
Ik kocht er ook voor mijn vriendinnetjes.
Voor mijn vrouw en een paar vriendinnetjes.
Als je zo'n leven leidt moet je er wel een paar op nahouden.
Als ik iets zag dat me aanstond, dan kocht ik het.
De prijs kon me niets schelen.
Ik weet niet. Een soort showbusinessman...
Zo'n type was het.
Ik was een knappe kerel, die Engels sprak en veel charisma had.
Dat was één van de redenen waarom ze me zo graag mocht.
Ik was opgegroeid in dit land.
Ik had de zee niet moeten oversteken om hier op straat te werken.
Hij was net zo erg, en vermoordde wellicht meer mensen dan de anderen.
Ik kom uit een goede familie, maar groeide op in de straten van Chicago.
Van kleinsaf was ik een slechte jongen.
Een koudbloedige moordenaar.
Ik mocht die kerel niet.
Hij was een opschepper...
blufte over de mensen hij vermoord had.
Op een keer draaide ik mijn raam naar beneden...
en schoot hem met mijn MAC-11 recht in zijn gezicht.
Ik wilde niet horen: 'Ik heb hier en daar een kerel vermoord'.
Ik zou om het even wie vermoord hebben in de VS of in Europa...
Als ze me er heen stuurden, dan deed ik het.
Ik wilde al zijn gebluf niet horen.
Toen ik in de VS werkte, was ik de beste.
In zekere zin was het enerverend.
Hij was de huurmoordenaar van die vrouw en vond zichzelf zeer belangrijk.
In de jaren 1982 tot 1984...
gebruikte zij bijna uitsluitend hem om haar moorden te plegen.
Ik had de reputatie dat als ik je zocht, ik je ook zou vinden.
Als je wegliep, dan zou ik je vangen.
Hij werd uitgestuurd om een drugsschuld te gaan innen.
Sommige klanten waren slechte betalers.
Ze zei hen: 'Als je morgen niet betaald heb, stuur ik Rivi op je af'.
'Nee, doe dat niet. '
Alfredo Lorenzo was een klant van Griselda Blanco.
Griselda vroeg me 5 kilo cocaïne bij hem af te leveren.
Toen was dat 50.000 dollar waard. 250 dollar per 30 gram.
De cocaïne werd in consignatie gegeven.
Zo deed Griselda dat.
Ze zei: 'Hoeveel dagen heb je nodig om me het geld te geven?'
'Een week. ' - 'Ik geef je twee weken. '
Toen die twee weken voorbij waren, wilde ze dat geld niet...
ze wilde het leven van die persoon.
Rivi moest de schuld gaan innen.
Ik ging naar zijn huis om het geld op te halen.
Hij overlaadde me met excuses.
'Vraag dat ze me nog wat uitstel geeft, en dan geef ik haar het geld. '
Ik heb niets gezegd. Ik had medelijden met hem.
Rivi besefte dat Lorenzo hen aan het belazeren was.
En hij vertelde dat aan Griselda.
Ze zei: 'Je weet wat je te doen staat'.
Zijn lot was bezegeld.
Voor Griselda betekende niet betalen je dood.
Zelfs de maffia had nog een soort erecode.
De Italianen zouden uitzoeken hoe ze aan hun geld konden geraken.
Ze zouden hem misschien verrot slaan...
maar drie weken later was hij weer in orde.
De Colombianen sloegen niemand verrot.
Die heetgebakerde latino's denken niet na...
Ze handelen eerst en denken nadien.
Ze moorden eerst een hele familie uit en denken dan:
'Hemel, hoe geraak ik nu aan mijn geld?'
Maar dan is het te laat om het geld te recupereren.
Dit gaat niet over het geld. Dit is een boodschap overbrengen.
'Licht me niet op, belazer me niet...
of ik vermoord je of laat je vermoorden. '
Ze zei: 'Vermoord hem'. En dat deden ze.
Miguel stond rechts van me, links stond Oscar Murillo, Ñato. Ik klopte aan.
Alfredo deed open.
Onmiddellijk duwde ik een wapen tussen zijn ribben.
Ik zei dat hij zich stil moest houden.
Ik vroeg waar zijn vrouw was. Ze was aan het koken in de keuken.
Ik ging naar haar toe en ze zei:
'Ik weet niet wat je van plan bent, maar raak alsjeblieft niet aan mijn kinderen. '
Drie kinderen. Twee dochters, één zoon.
De meisjes waren 6 en 4 jaar oud.
Het zoontje was nog een baby.
Ik zeg: 'Ik zal je kinderen niets doen'.
Griselda had me opgedragen hen te vermoorden.
Ik was van plan om enkel hem te vermoorden.
Terwijl ik met haar praatte hoorde ik geweerschoten.
Ik wist wat er gebeurd was.
Miguel had Alfredo neergeschoten.
Ik zei tegen Oscar: 'Bewaak haar. Ik ben zo terug'.
Ik ging naar de andere kamer.
Ik vroeg Miguel of hij dat gedaan had. Hij zei me van ja.
Terwijl we aan het praten waren hoorde ik een gil...
en toen hoorde ik een machinegeweer.
Ik ging terug naar de kamer en hij zegt me:
'Ze wilde uit het venster springen'.
Oscar schoot haar 10, 15 keer in de borst.
Ze leefde nog...
maar ze maakte een raar geluid. Er kwam bloed uit haar mond.
Ze was stervende. Ik greep het wapen van Miguel...
een .380 met geluidsdemper. En ik schoot...
twee keer in het hoofd om haar uit haar lijden te helpen.
Ik wilde vertrekken.
Maar Miguel zei dat we van Griselda iedereen in het huis moesten doden.
Ik zei: 'Waar heb je het over?...
Enkel de kinderen zijn hier nog. '
Hij zei dat hij de kinderen zou vermoorden.
Ik zeg hem: 'Dat doe je niet'.
Hij zegt: 'Ze beloofde om voor hen extra te betalen'.
Hij deed het dus uitsluitend voor het geld. Ik zei dat ik geen kinderen vermoord.
Hij gaat naar de kamer van de kinderen toe.
Ik haalde mijn wapen boven en zei hem dat hij naar buiten moest gaan.
Miguel werd kwaad: 'We moeten die meisjes doodschieten'.
Ik zei: 'Nee, en daarmee uit...
Tijd om te vertrekken. Maak dat je wegkomt'.
Ik moest hem onder schot houden om hem buiten te krijgen.
Alfredo en Griselda Lorenzo...
werden in juni 1982 doodgeschoten in hun huis.
Het was een bescheiden huis in de wijk Rhodes in Miami.
In 1982 was ik pas in dienst bij CENTAC.
Ik kreeg telefoon van Nelson Andrew...
die bij Moordzaken werkte in Miami.
De lichamen lagen verspreid in het huis...
en de moordenaars lieten de kinderen achter in het huis...
samen met de dode ouders.
De twee dochters en het zoontje...
waren met het bloederige dode lichaam van hun moeder aan het spelen.
We kregen ons geld en ik legde het haar uit.
Ik zei haar dat we de kinderen niet vermoord hadden.
Ze werd kwaad en zei: 'Jullie moesten iedereen doden'.
ledereen betekent iedereen.
Ik zei: 'Ik nam het besluit om de kinderen niet te doden'.
'Waarom niet?'
'Omdat het nog baby's zijn. '
Na Johnnie Castro, de baby die gedood werd...
was zij daar blijkbaar gewoon aan geworden.
Het vermoorden van kinderen.
Ze hield van oorlog voeren.
ledere dag praatte zij erover.
Die moeten we vatten, die moeten we uitschakelen...
Zij genoot er gewoonweg van.
Ze was in oorlog met Paco Mejía, een vroegere huurmoordenaar van haar.
Blijkbaar had hij haar opgelicht en was hij voor zichzelf begonnen.
Hij had Griselda de oorlog verklaard.
Enkele weken geleden vernamen Rechercheurs van Moordzaken...
dat een miljoenenlading cocaïne uit Colombia...
hier nooit is aangekomen.
Volgens de politie is de lading naar New York gezonden.
Dat was één van de dingen die ze niet kon vergeven of vergeten.
Ik trok naar New York om iedereen te doden die voor Paco Mejía werkte.
Ook daar had hij de regels verbroken.
De persoon waarmee ik sprak, zei dat er een bloedbad zou komen.
Van de bewakers tot de moordenaars. We schoten ze allemaal neer.
Elf mensen.
In minder dan 24 uur.
Het hadden er 12 moeten zijn, maar ik liet er een vrij.
Onze rechercheurs nemen contact op met de politie van New York...
om de overeenkomsten na te gaan tussen de drugsmoorden in New York...
en de moordpartijen in Zuid-Florida.
Ze vochten een oorlog uit.
Griselda zette de eerste stap.
Dit is het Amerikaans winkelcentrum. In 1981 heette het nog Pan-American.
We gingen naar het winkelcentrum. Ik zette de auto's zoals ik ze wilde hebben.
Dit is de plaats waar Octavio Mejía werd vermoord, de vader van Paco.
Toen Mejía het winkelcentrum verliet...
lokten ze hem in een hinderlaag.
Hij werd verscheidene keren geraakt, door diverse schutters.
Veel mensen waren kwaad.
Hij had niets te maken met de oorlog tussen Paco en Griselda.
Velen waren dus kwaad op Griselda.
Zo kreeg ze nog meer vijanden. Dat kon haar niet schelen. Ze hield ervan.
Ik wist niet dat Paco daar was, zijn zoon.
Hij zat in de auto toen zijn vader het winkelcentrum binnenging.
Ik was razend omdat ik hem gemist had.
Ik zou hem wel op een andere manier krijgen.
lemand zei dat hij een nieuw huis had in Killian Parkway.
Griselda zegt me: 'Deze keer misloop je hem toch niet?'.
Ik zeg: 'Nee, ik laat het huis in de lucht vliegen'.
Ze zegt: 'Wat bedoel je?'. - 'Met een bom. ledereen dood. '
Ik kocht 200 staven dynamiet.
Dat gaf een enorme ontploffing.
Eerst vloog het dak de lucht in.
Daarna stuikte het huis ineen.
Alle ruiten in de buurt waren vernield. De auto's...
Alle ruiten waren gebarsten.
Ik wilde het goede nieuws horen dat ze een lijk hadden gevonden.
Blijkbaar had ik hem opnieuw mislopen.
Het huis was leeg.
Dit was nog maar eens een schermutseling...
in de strijd tussen Griselda Blanco en Mejía.
Twee weken later hoorden we dat Paco Mejía op een vlucht naar Miami zat.
Hij vloog alleen.
Griselda zei: 'Je neemt hem te pakken op de luchthaven'.
Ze haalde een bajonet van 40 cm van onder de tafel.
Ze zei: 'Hiermee moet je hem vermoorden'.
Ze wilde dat hij doodgestoken werd.
Ik zeg: 'Wat is dit? Een verandering van stijl?'.
Ze noemde hem "het zwijn" en wilde hem doden als een varken.
Ze bood me een half miljoen dollar aan.
Maar ik moest hem binnen in de luchthaven doden.
Ik zei dat ik de luchthaven niet wilde binnengaan.
Ze zegt: 'Waarom niet?' - 'Dat is zelfmoord. Doe ik niet. '
Max Mermelstein en Riverita raadden haar deze bizarre aanslag af.
Ik zou de luchthaven niet binnengaan om deze kerel dood te steken.
Ik wilde niet naar de gevangenis.
Ze moest maar iemand anders zoeken. - 'Ik heb al iemand anders'.
Ik vroeg haar wie dat was? Miguel, zei ze, Miguel Pérez, Miguelito.
Miguelito was een beetje als Rivi, maar zonder stijl.
Eens zei Miguel me dat hij voor geld zelfs de president zou vermoorden.
Deze foto is genomen kort nadat hij in 1982 vanuit Mariel hier aankwam.
Hij was een van de meest schrikwekkende kerels die ik ooit ontmoet heb.
Men gaf hem de bijnaam Marielitos. Onbevreesde Marielitos.
Fysiek maakte hij meer indruk. Hij was groter en sterker dan Rivi.
Hij was het type kerel waarvan je denkt...
dat hij zich ieder moment kan omdraaien...
en je de nek doorsnijden.
Ik sprak met Miguel en hij was bereid om het te doen.
Hij zou 250.000 dollar krijgen en een huis om de luchthaven binnen te gaan.
Ik zei hem: 'Als je daar binnengaat, moet je op mij niet rekenen'.
Maar Miguelito trok zich dat niet aan en ging er alleen naartoe.
'Het enige wat ik voor je kan doen, is Paco aanwijzen. '
Ze wisten op welke vlucht hij zat en wanneer hij zou landen.
En ze stonden hem op te wachten.
En daar kwam Paco.
Het laatste wat hij verwachtte...
was dat een neger hem zou aanvallen.
Toen hij voorbij de douane was...
kwam een man met een bajonet naar hem toe.
Miguel komt van achter hem...
grijpt hem vast met al zijn kracht, heft hem op en steekt hem neer.
Hij gebruikte de bajonet verschillende keren.
Ik telde 6 of 7 keer.
ledereen in de luchthaven stond daar met de mond open.
ledereen was in shock, niemand die iets zei.
Miguel raapt de bajonet op en vlucht weg.
ledereen begint te gillen.
De politie liep eerst naar de plaats waar die persoon was neergestoken.
Men toonde hen langs waar Miguel was ontsnapt.
En ze hadden hem meteen te pakken.
Eén van hen viel Miguel aan...
op ongeveer een meter van mij vandaan.
Miguel vroeg met zijn ogen om hem te helpen.
Ik schudde mijn hoofd en zei...
Ik kon niets doen.
De politie kwam vanuit alle richtingen.
Ze arresteerden hem en ik vertrok.
Dit was te gewaagd. Het krioelde hier toen van de politie.
Op iedere verdieping was er politie.
lets als dit proberen is gekkenwerk.
Dat is ook gebleken, want hij werd opgepakt.
Zo was Miguelito nu eenmaal. Het kon hem niet schelen.
Hij moest een job uitvoeren, zonder meer.
Je zei wie hij moest vermoorden en hij deed dat.
Paco overleefde de steekpartij.
Miguel werd veroordeeld voor poging tot moord.
Hij kreeg 15 jaar, denk ik.
Dat was de laatste keer dat ik Miguel zag.
Dat was de laatste overdrijving...
uit de Mejía-Griselda Blanco oorlog.
Door Griselda Blanco ging de regering van de VS beseffen...
dat Miami met een ernstig probleem zat.
Dat het hier werkelijk Dodge City was.
Het was compleet uit de hand gelopen.
Als mensen vermoord worden dan wordt men onder druk gezet.
Ze hadden de kip met de gouden eieren. Waarom moesten ze dat verpesten?
Het kwam allemaal door het geweld.
Het was niet omdat er zoveel drugs werden ingevoerd.
Ze hadden er geen idee van hoeveel er dat wel waren.
Ze begonnen speciale eenheden te vormen.
Een speciale antidrugseenheid genaamd CENTAC 26.
Er zaten kerels achter me aan... Ik begreep er niets van.
Ik wist niet eens wie zij waren. Of van waar ze kwamen.
De openbare aanklagers verwachten meer en meer aanhoudingen van drugsdealers.
Reagan was verkozen.
We moesten de president naar Dade County halen.
Om te praten met de weduwe van de taxichauffeur...
van wie men het hoofd had afgeschoten.
De cocaïneoorlogen, het extreme geweld...
de moordpartijen, het artikel uit Time, leidden tot actie.
De speciale eenheid van vice-president Bush...
voor de bestrijding van misdaad in Zuid-Florida...
overspoelde Miami met federale agenten.
Het is een samenwerkingsverband tussen de Federale agenten...
de lokale politie, de kustwacht en de douane.
Zuid-Florida mag geen toevluchtsoord zijn voor misdadigers...
voor georganiseerde drugshandelaars...
of voor huurmoordenaars.
De rest van het land werd er zich eindelijk van bewust...
dat dit geen probleem van Miami was...
maar een nationaal probleem.
Dit initiatief verenigt al onze diensten...
teneinde de belangrijke drugshandel en de misdaad in Miami te bestrijden.
In een telegram aan de president heb ik aangedrongen...
om de Homestead luchtmachtbasis paraat te houden...
om indien nodig vliegtuigen te onderscheppen, tegen te houden...
en desnoods neer te schieten.
Het betreft de clandestiene vrachtvliegtuigen...
die drugs in Florida proberen binnen te smokkelen.
Een ongeïdentificeerd vliegtuig...
ten westen van West End, Grand Bahama.
Kunt u een vliegtuig zenden om dat toestel visueel te identificeren?
Ik heb de toestemming van de Colombiaanse regering...
om uw vaartuig te beschieten.
Begrepen, 1-6-0.
Stop, alstublieft.
Geef bevel dat hij moet stoppen.
Hebben we gedaan. Er is rook!
De agenten bevestigen dat ze een vangst deden van...
een ton cocaïne met een waarde van 31 miljoen dollar...
en een straatwaarde van 1.000 miljoen dollar.
De hoeveelheid drugs die in deze zone in beslag werden genomen...
is gestegen met 2.500%.
Het nettogewicht bedraagt ongeveer 1.700 kilo.
De belangrijkste drugsvangst uit de geschiedenis.
Zelfs 4 keer zo groot als de tweede belangrijkste.
Beweert u dat het onmogelijk wordt om drugs naar de VS te smokkelen?
Dat heb ik niet gezegd.
Wat zegt u dan wél?
Dat het van nu af heel wat moeilijker zal worden.
Het goede nieuws is, dat Miami's hoge misdaadcijfer onder controle is.
Thans is een grootschalig engagement nodig...
tussen de burgers, de regering, de politie en de rechtbanken...
om de strijd tegen de criminaliteit te winnen.
Hou je mond!
Dit was het begin van het einde van de Cocaïne Cowboys.
De misdaadcijfers zijn sterk gedaald sinds 1980.
Met 50% in de stad, en met 30% in de voorsteden.
Er was te veel politie en te veel druk via de televisie...
dus zei ik tegen Griselda: 'het wordt hier te heet onder de voeten...
Laten we met vakantie gaan. '
Ze had erover gedacht om de organisatie naar Californië te brengen.
'Ga je met me mee, Rivi?'
Ik wilde niet langer moorden. Ik had geld genoeg.
Ik wilde terug naar Chicago.
Achteraf wisten we...
dat zij hier in 1984 vertrok.
Tegen dan was het misdaadcijfer al flink gedaald.
Ik was blij dat ik kon vertrekken.
Wegens al die druk die me omgaf.
Dat kon zij niet begrijpen.
De hele organisatie was naar Californië overgebracht.
Als agent in Miami moest ik mijn bazen ervan overtuigen...
dat het de moeite was dat ik de zaak in Californië zou onderzoeken.
Ik wist dat het niet lang meer zou duren voor ze ons zouden arresteren.
Ik zei: 'Als ik haar ooit kan vangen...
geef ik haar een kus op de wang'.
Ze trok naar Californië om daar haar zaak op te zetten.
Rafa wilde daar geen cocaïne zenden...
dus besloot ze vriendjes te worden met Marta, om aan cocaïne te geraken.
Zij was familie van de Ochoa.
'Ik heb Rafa niet nodig als ik alles via deze weg kan krijgen. '
En dat deed ze.
Max zei me:
'Er zal een tijdlang geen coke zijn, want we hebben een groot probleem...
Griselda wil niet betalen als ze maar 1.500 kilo krijgt. '
Ik zeg: 'Wat hebben wij daar mee te maken?'.
'De Ochoa willen niets meer zenden tot alles geregeld is. '
Griselda zegt: 'Ik ga die hoer vermoorden'.
'Wie dan wel?' Ze zegt: 'Die hoer'.
Griselda zei, als ze Marta vermoordde, zou er geen bewijs zijn...
dat zij al dan niet het geld aan Marta had gegeven.
En als Marta het geld niet aan haar familie gegeven had.
Ik zeg tegen Griselda:
'Als je dit doet, betekent dat het einde van je handel'.
Nergens ter wereld zal je je kunnen verbergen.
Voor de rest van je leven zullen ze je zoeken.
'Ik vind toch dat het moet gedaan worden. ' Ik zeg: 'Zoiets kun je niet maken'.
Dat was haar oplossing.
Marta vermoorden en zeggen dat ze haar het geld had gegeven.
Als ze naar haar zouden komen, zou ze zeggen:
'Ik weet niet waar het geld is. Ik heb het haar gegeven. '
Ik vroeg Griselda wat ze zou doen. Ze zegt: 'Haar vermoorden'.
Van zodra ze binnenkwam en Griselda zag, wist ze wat er zou gebeuren.
Ze zei: 'Godmoeder, wat heb ik je misdaan?'
Griselda zegt: 'Niets'.
Ze kidnapten haar, vermoordden haar en gooiden haar aan de kant van de weg.
Marta was een bloedverwante, Je kon haar niet ongestraft vermoorden.
Toen begon een nieuwe oorlog.
En deze keer kreeg ze alles pal in haar gezicht.
ledereen keerde haar de rug toe. Zelfs Rafa, haar beste vriend.
Ik weet nog dat Rafa en de anderen...
ledereen van het kartel.
...dachten dat ze haar zouden moeten vermoorden.
Er stond een prijs op Griselda's hoofd.
Ze zegden haar: 'Waar we je ook zien, zullen we achter je aan komen'.
Max kwam in de problemen. Dat was het begin van het einde.
Hij wist dat hij een probleem had.
Hij had moeten vluchten, maar dat deed hij niet.
Hij dacht niet dat ze hem zouden aanpakken.
Max belde me en zei: 'Ik geloof dat de politie me achtervolgt...
'k stap nu in mijn wagen en rij even rond...
blijf aan de telefoon. '
'Goed Max, ik blijf aan de telefoon. '
Max stapt in zijn auto en rijdt weg.
Hij rijdt de oprit af en zegt: 'Ze komen uit alle richtingen'.
Ik wist dat hij onder bewaking stond.
De auto's blokkeerden mijn oprit...
en voor ik het wist, waren er 40 wapens op mij gericht.
Einde van het gesprek.
Ze arresteerden hem en sindsdien hebben we hem nooit meer gezien.
Ik had miljoenen dollars in vuilniszakken begraven in mijn tuin.
Die nacht heb ik in het licht van een zaklamp zakken vol geld opgegraven.
Ik was bang dat ze zouden komen.
Ik woonde bij de Everglades.
Ik sprong in een kano met 6 à 8 miljoen dollar.
Ik roeide naar de overkant en begroef het in de Everglades.
Ik dacht dat ze naar mijn huis zouden komen.
Maar niemand kwam, er gebeurde niets.
Niemand verwachtte dat wij problemen zouden krijgen.
Mickey en de anderen zegden:
'Het vorige vliegtuig is zonder problemen geland...
alles leek in orde'.
Ik zeg: 'Laten we dan maar verder doen tot we het zeker weten'.
John zei dat we ons niet ongerust moesten maken.
En wij vonden John een verstandig man.
20 september 1986
Ik weet nog dat ik op 20 september niet kon slapen.
Die avond werkte ik met Mickey en zijn groep.
Omdat ik niet kon slapen...
besloot ik naar de radiokamer te gaan...
die we in Miami hadden opgezet om de binnenkomende vliegtuigen te leiden.
Het was een normale vlucht. Het enige ongewone...
dat wij hadden moeten opmerken...
was de stilte op de radio.
Zij wisten nochtans dat wij aan het luisteren waren.
Toen ik wegreed keek ik om me heen.
Ik was nog steeds paranoia na hetgeen met Max gebeurd was.
Ik zag helemaal niets.
Alles verliep als gewoonlijk.
Het vliegtuig landde: 'Prima vlucht, ik ga naar huis, ik voel me goed'.
Van zodra het vliegtuig geland was, ging ik naar de schuur.
Er kwamen helikopters aanvliegen, waaruit mannen met geweren sprongen.
Kom traag naar buiten, hoofd naar beneden en handen in de lucht.
Laat je handen zien!
Ik hoorde lawaai. Precies een blikseminslag.
De mannen die in het vliegtuig zaten sloegen op de vlucht.
Ze reden met een vrachtwagen aan 100 km per uur tot bij de voordeur.
Het waren gelijktijdige invallen, Tampa en Miami.
Ze arriveerden helemaal in het zwart...
met hun nachtkijkers en hun maskers.
Ik dacht dat ik weer in Vietnam was. Krankzinnig, gewoon.
Ik liep de achterdeur uit.
'Denk je dat ik op jullie ga schieten?'
Ik liep één van die kerels tegen het lijf.
'Ga op de grond liggen en zwijg!' - 'Ook goed. '
Ze keken me aan, ik vergeet het nooit...
'Roberts! Wat doe jij hier?'
Ik zeg: 'Ik heb het verkloot, zeker?'. - 'Daar kun je zeker van zijn, makker. '
'We zouden later wel naar je huis gekomen zijn...
maar je hebt het ons wel zeer gemakkelijk gemaakt. '
Ik zeg: 'Ik kon niet slapen. ' - 'Zonde', zegt hij.
Op het politiebureau hoorde ik op de radio...
'Hevige vuurgevechten! Het lijkt wel een oorlog. '
Ik zeg: 'Wat gebeurt er? Heb ik daar iets mee te maken?'.
'Dat is jouw vliegtuig, jouw schuur. Er is daar een vuurgevecht aan de gang. '
Ze liepen overal rond terwijl ze hun geweer afvuurden.
'Je vriend is ons aan het beschieten. ' - 'Mijn vriend Mickey?'
Ik probeerde met het vliegtuig te vluchten.
Mickey had een vuurpijlpistool.
Rond het vliegtuig stonden vaten met benzine...
die gebruikt werd om de tanks te vullen van de vliegtuigen die opstegen.
Ik duwde een vat omver.
Mickey wilde ontsnappen, dus schoot hij met het vuurpijlpistool...
Ik vluchtte naar het moeras.
En keek de hele dag naar de vertoning.
Ze vonden hem niet. De hele nacht doorzochten ze de bossen.
Die mensen werden gek.
Deze morgen hebben agenten van de douane en de FBI...
12 personen opgepakt die hielpen bij het transport...
van zowat 9.100 kilo cocaïne vanuit Colombia naar dit land.
Het transport gebeurde zowel via de lucht als via het water.
Eén van de verdachten is de voortvluchtige Michael Munday.
De organisatie van Munday vervoerde cocaïne vanuit Colombia.
Er werd gebruik gemaakt van een vliegtuig met rechtstreekse vluchten...
een vliegtuig in combinatie met kleine boten...
waarbij het vliegtuig de lading dropte boven de Bahamas.
Het was niet hun cocaïne en zij verkochten geen cocaïne.
Zij verzorgden uitsluitend het vervoer van de cocaïne voor anderen.
En werden daarvoor betaald.
Een contractuele overeenkomst.
Een groot deel van de lading was verbonden met een baken...
waardoor de slechteriken hun drugs konden vinden...
wanneer de politie niet in de buurt was.
Het zendt een radiosignaal uit...
en het heeft ook een infrarood licht waardoor het 's nachts zichtbaar is.
Dat bewijst hoe goed het toestel is uitgewerkt.
Max Mermelstein werd een getuige.
Hij vertelde ondermeer over de moorden in Miami.
We begonnen de kerel te ondervragen...
Eerlijk gezegd, in het begin geloofde ik 75% van wat hij zei niet.
Het was te buitensporig.
Max klapte uit de biecht.
Hij verraadde ons allemaal.
Hij begon met hen samen te werken.
Ik had het gezegd aan John, maar die geloofde me niet, wilde niet luisteren.
Ik had van bij het begin gezegd dat Max een zwakkeling was.
Dat hij ons op een dag zou verraden.
Daarom wilde ik hem zo graag vermoorden. Maar ze lieten me niet doen.
De regering wist nergens van. Was Max Mermelstein er niet geweest...
Ik denk niet dat ze ons ooit hadden kunnen vangen.
Hij vulde de hiaten.
Ze wisten niets af van de boerderij...
ze wisten niets af van onze vluchten...
ze wisten helemaal niets.
En wij hadden 5 jaar gewerkt.
Max was als familie van ons.
Niemand had gedacht dat hij zoiets zou doen.
De volgende dag kwamen ze...
ze beukten de afsluiting in en namen het huis in beslag.
In Florida hebben we voor 130 miljoen dollar aan woningen in beslag genomen.
In Marion County, Florida werden tevens 35 Paso Fino raspaarden...
en 14 hectaren ranch in beslag genomen.
De volgende dag stond het op alle voorpagina's.
ledereen keerde zich tegen mij.
Mensen wilden me dood omdat omdat John hen geld schuldig was...
Mensen die geld van hem hadden, gaven het zeker niet aan mij.
Max beschuldigde Mickey en ik.
Toen ik die beschuldiging las, kon ik mijn ogen niet geloven.
Ik wist niet dat hij met het kartel had samengewerkt.
Ik wist niet dat Rafa meedeed. Ik wist daar niets van.
Ik beweer niet dat ik helemaal niets wist.
Maar ik kende de omvang niet van hetgeen John was in betrokken.
Je begon aan een reis waarbij je zo veel geld verdiende...
je voelde je zo machtig, dat niets je kon gebeuren.
Ik weet nog hoe hij in de zetel zat te huilen als een kind...
omdat hij alles moest achterlaten waarvan hij hield.
Ik heb aan niemand iets te verwijten, buiten aan mezelf.
Als het moment gekomen is, moet je gaan.
Als ik over Max sprak zei ze: 'Je bent verkeerd. Hij is geen verrader'.
Ik zeg: 'Hij werkt samen met de politie...
Daarom kom ik niet meer in je omgeving...
Jij vliegt de gevangenis in, maar ik niet. '
'Kom mee naar los Angeles. ' - 'Nee, ik ben hier goed. '
We vonden een kleine woning die ze gehuurd hadden.
We wisten dat ze in het huis was.
We vonden haar, en vielen binnen.
Ik ging naar boven en vond haar in bed, terwijl ze de Bijbel las.
Ik stapte op haar toe met getrokken wapen.
Ze zag er behoorlijk bang uit.
Je had nooit gedacht dat zij een gewelddadige moordmaniak was.
Ze arresteerden haar thuis.
Toen gaf ik haar een kus op de wang...
zoals ik maanden voordien aan de agenten beloofd had.
Volgens de politie is zij wellicht verantwoordelijk voor 200 moorden...
in een periode van 10 jaar drugsoorlogen.
De arrestatie van vandaag kan het einde betekenen...
voor een van de belangrijkste misdadigers van Florida.
Ze arresteerden ook haar zonen.
Alles stortte ineen.
Nu wilde ik enkel nog voor mezelf zorgen.
ledereen zat in de gevangenis, behalve ik.
En nu zouden ze mij komen zoeken.
Tezelfdertijd reden hij en zijn broers in een gestolen auto naar het vliegveld.
De politie hield hen staande. Ze verzetten zich tegen hun arrestatie...
en hadden cocaïne bij zich.
Dus werden ze gearresteerd.
Sindsdien zit ik in de gevangenis.
Uiteindelijk werd de drugshandel door de politie ontmanteld.
Veel van het drugsgeld verdween spoorloos.
Terwijl drugshandelaars voor het gerecht werden gebracht en veroordeeld...
gebeurde iets merkwaardigs.
De zaken waar zij vaak kwamen, gingen één voor één teniet.
De Sunshine State Bank heeft de deuren gesloten.
Sunshine State werd opgericht met drugsgeld.
Alle nachtclubs gingen dicht...
autohandelaars gingen bankroet...
ook de juweliers.
De waarde van onroerend goed daalt zienderogen.
De sector doorstaat moeilijke tijden.
Tegelijk werden nieuwe mogelijkheden gecreëerd.
In Miami werd de economie in stand gehouden...
door speculanten die hun geld met de drugshandel hadden verdiend.
Een autohandelaar die zijn omzet zag stijgen van 20 naar 60 miljoen per jaar...
en dit gedurende 10 jaar...
die had al gauw 500 miljoen dollar extra om te besteden.
Het geld zou er niet geweest zijn...
zonder de gruwel van de Cocaïne Cowboys.
Drugs maken een gemeenschap kapot...
als ze deel gaan uitmaken van het straatbeeld.
Op het ogenblik dat belangrijke drugshandelaars...
zich hier vestigen, op vakantie komen, huizen kopen, geld witwassen...
wordt de economie van een gemeenschap daardoor beïnvloed.
Veel geld werd in het geheim geïnvesteerd in infrastructuur.
In Miami worden momenteel voor 2.300 miljoen dollar bouwwerken uitgevoerd.
Enorme gebouwen in Brickell...
Volgens de lokale projectontwikkelaars...
zullen voor nog eens 1.000 miljoen dollar gebouwen worden opgetrokken...
binnen de 6 à 8 maanden.
De helft van de stad werd door hen gebouwd.
Ze bouwden appartementen, wolkenkrabbers...
Er wordt voorspeld dat deze bouwwoede nog 10 jaar zal aanhouden.
Op vele manieren heeft de drugshandel Miami gered.
Heel wat van de gebouwen werden met drugsgeld opgetrokken.
Deze nieuwe bouwwerken betekenen werkgelegenheid voor 25.000 mensen...
die jaarlijks miljoenen dollar verdienen.
De nieuwe gebouwen, kantoren en banken...
brengen Miami een extra 20 miljoen dollar belastinggeld op.
Toen de cocaïne Miami binnenkwam...
en er miljoenen dollar naar Latijns Amerika verhuisden...
ontdekte Miami dat het de toegangspoort was tot de rest van Amerika.
De drugshandel heeft Miami ongetwijfeld op de kaarten gezet.
Newsweek noemde Miami het Casablanca van Amerika.
Wat een contrast met 7 jaar geleden.
Publiciteit was er meer dan genoeg.
ledereen sprak over Miami.
Overal ter wereld.
Men zei: 'Ik heb altijd al naar Miami willen gaan...
Is het daar werkelijk zo? De stranden, de mooie meisjes, de nachtclubs... '.
Dit is Club 1235.
Hier ging zaterdag het grote feest van Miami Vice door.
ledere vrijdagavond kwam Miami op TV, met Miami Vice.
Het verhaal was helemaal gebaseerd op de drugshandel.
Heeft Miami Vice het imago van de stad niet verbeterd...
voor de plaatselijke economíe heeft het wonderen verricht.
Don Johnson en Miami Vice, Al Pacino en Scarface...
Het was aanlokkelijk.
Dit is Miami, alles is veel meer ontspannen.
Het was interessant. Als de makers van Miami Vice...
een verlaten hotel vonden, of een benzinestation op het strand...
dan zetten ze er neonlichten neer, ze verfden het, renoveerden het...
ze filmden er en lieten een hernieuwd pand achter.
Op die manier toonden ze aan velen welke mogelijkheden er bestonden.
Eind 1980 en begin 1990 ontdekten de Europese modehuizen South Beach.
En na de mannequins kwamen de rijke Europeanen...
die de mannequins achternaliepen.
En uiteindelijk krioelde het hier van beroemdheden.
Het doet me denken aan Greenwich Village in 1965...
hier gebeurt alles, en het is nieuw.
Daarna maakten de paparazzi er een fenomeen van.
Miami veranderde van een slaperig vakantieoord...
in een levendige internationale stad in Amerika.
Vanuit de hele wereld was er een toestroom naar Miami.
We hadden die heropleving ook kunnen doormaken...
zonder dat zoveel mensen hoefden te sterven.
Voor mij hoefde het niet echt...
en ook veel andere mensen konden gemakkelijk leven...
zonder die massale toevoer van geld naar de stad.
Er was te veel schade aangericht.
Ik denk niet dat de economische voordelen opwogen...
tegen de prijs die de gemeenschap had moeten betalen.
Ik hou nog steeds van Miami...
maar dan van het Miami van voor de cocaïneoorlogen.
Wat is de prijs van een wolkenkrabber?
Hoeveel mensen zijn ervoor gestorven?
Voor een rij wolkenkrabbers.
Die is het aantal mensenlevens niet waard.
Miami zou nooit geworden zijn wat het nu is...
zonder de wreedheden en tragedies van de jaren '70 en '80
De dag van vandaag vertellen mensen met veel genoegen...
hoe ze overleefden in het Miami van de jaren '70 en '80.
Ik kwam naar hier terug omdat ik geen keuze had.
John Roberts kwam in oktober 2000 voorwaardelijk vrij.
Voorwaarde was dat hij naar Florida terugkeerde.
Na mijn vrijlating ging ik naar The Surfcomber, een hotel op South Beach.
Toen ik de eerste morgen opstond ging ik naar het strand.
Terwijl ik daar lag, kwam een meisje uit het water...
en ik zag dat ze geen bovenstuk droeg.
Ik had 11 jaar in de gevangenis gezeten...
en ik zie dat meisje zonder bovenstuk.
Ik werd bang en keerde naar het hotel terug.
Ik heb een daglang niet durven buitenkomen. Ik begreep er niets van.
Alles is hier zo veranderd.
In de 12 jaar dat ik was weggeweest was de stad zo veranderd...
Mickey Munday was 6 jaar op de vlucht tot hij in 1992 werd opgepakt.
In december 1999 werd hij vrijgelaten.
De tijden zijn veranderd.
Toen kon niets ons wat schelen.
In die tijd was Miami een open stad, heel anders dan nu.
Als je me toen zei dat je iemand wilde vermoord hebben...
vroeg ik je enkel maar om hem aan te wijzen.
En ik vermoordde hem.
Dit is geen open stad meer, dit is een andere stad geworden.
Dat zou ik nu niet meer doen.
Ik zou het helemaal anders aan boord leggen.
Het is een totaal andere stad, dan deze die ik me herinner.
Veel van mijn kennissen die er niet meer zijn.
De vrienden waarmee ik opgroeide zijn allemaal dood.
Vermoord.
Rafa Cardona Salazar werd op 7 december 1987 neergeschoten...
in Medellín, Colombia.
Kort na zijn arrestatie in juni 1985 is Max Mermelstein opgenomen in het Getuigenbeschermingsprogramma.
Zijn getuigenis leidde tot de arrestatie van de leiders van het Medellinkartel.
Mermelstein leeft nog steeds ondergedoken en werkt nog steeds als betaalde getuige van de regering.
Er staat een prijs van 3 miljoen dollar op zijn hoofd.
Griselda Blanco en Jorge 'Rivi' Ayala werden beschuldigd van moord op Johnny Castro en Alfredo en Grizel Lorenzo.
Rivi ontliep de doodstraf door te getuigen tegen zijn baas, Griselda Blanco.
Ik ging naar Miami en pleitte schuldig aan twee moorden.
Hij kreeg twee keer levenslang.
Sindsdien zit ik hier.
Tengevolge van de informatie die Rivi ons gaf...
werden 14 moorden opgelost die door Griselda Blanco werden uitgevoerd.
Eenmaal hij bereid was om te praten...
over alle moorden die zij had laten uitvoeren...
was het met haar gedaan.
Zij was onze John Gotti...
en Rivi was onze 'Sammy De Stier' Gravano.
De zaak tegen Griselda Blanco werd een complete mislukking.
Onvoorstelbaar ontgoochelend en frustrerend.
Ze pleitte schuldig aan een aantal onbelangrijke zaken.
Ze is aan ons ontsnapt. Ik dacht dat we haar te pakken hadden.
Wat gebeurd is, is schandalig.
Rivi was betrokken in een veelbesproken seksschandaal met secretaresses van de openbare aanklager in Miami Dade.
De vernederde aanklager schrapte Rivi als getuige tegen Griselda.
Toen we Rivi kwijt waren...
verloren we meteen het verband tussen de moorden en Griselda.
Riverita bouwde deze zaak op en vernietigde ze nadien.
Dit kelderde één van de belangrijkste moordonderzoeken die er ooit waren.
Tijdens haar terreurbewind maakte ze veel vijanden...
zowel hier als in Colombia.
Die zijn haar niet vergeten.
Ze waren ook Uber en Osvaldo niet vergeten.
Griselda's zonen, Uber en Osvaldo, werden in Colombia doodgeschoten.
'Wie met het zwaard leeft, zal door het zwaard sterven' is hier van toepassing.
Als zij ooit naar Colombia terugkeert, staat haar een zelfde lot te wachten.
Niemand verdient meer de doodstraf dan zij.
Ze zou in de dodencel moeten zitten.
Het is een kleine troost voor me...
dat zij nog steeds gevangen zal zitten als ik op pensioen ga.
Ik weet niet hoe veel langer, maar ze zal gevangen zitten...
zo lang ik bij de politie ben.
Sergeant Al Singleton van de Miami Dade politie ging op 30 juni 2003 op pensioen.
Griselda Blanco kwam op 6 juni 2004 vrij.
Op diezelfde dag werd Rivi neergestoken in een gevangenis in Miami.
Hij overleefde, maar weigerde zijn aanvaller te noemen.
Op 7 juni 2004 werd Griselda naar Colombia gedeporteerd.
Haar verblijfplaats is onbekend.
Toen ik naar Florida kwam, ging ik met mijn kinderen naar Disney World...
daar raakte ik met mensen uit Duitsland aan de praat.
'O God, komt u uit Miami?'
'Wat is er verkeerd met Miami?'
'Daar worden dagelijks mensen vermoord. '
'Dat zagen we in Europa op het nieuws. '
Ik zeg: 'Ja, het is een zeer gevaarlijke stad'.
'Daar gaan wij niet op vakantie. '
Mijn vrouw keek me aan...
Ze moesten het eens weten.
Ik zou wel willen weten wat er met al het geld gebeurde.
De inval gebeurde bij dageraad.
Amerikaanse gevechtsvliegtuigen bombardeerden het hoofdkwartier...
van Generaal Noriega.
Hij gebruikte zijn positie om Panama aan de drugshandelaars te verkopen.
Bij de val van Noriega raakten we op de Panamese bank 140 miljoen dollar kwijt.
Max, ik, Rafa, de Ochoa, Escobar, we verloren allemaal veel geld.
Daardoor verloren we heel veel geld.
Op dat ogenblik zat ik in de gevangenis...
en ik kon op geen enkele manier mijn geld daar weghalen.
De regering nam al het geld in beslag. Ze namen het allemaal.
Ik ging naar de bioscoop...
en moest twee uur aanschuiven om de film Scarface te zien.
Samen met een aantal andere kerels, allemaal huurmoordenaars.
De film begint, ze proberen hem te vermoorden...
Twee Colombianen zouden hem doden.
Wij zaten daar maar te lachen.
Wij zouden hem vermoord hebben.
Als dit in het echte leven had plaatsgevonden...
dan zouden wij hem vermoord hebben.